گزيده غزليات شهريار

سال ها با بار پيري خم شدم در جستجويش
تا به چاه گور هم رفتم نشد پيدا جواني

زين همرهان همراز من تنها توئي تنها بيا
باشد که در کام صدف گوهر شوي يکتا بيا

يارب که از دريا دلي خود گوهر يکتا شوي
اي اشک چشم آسمان در دامن دريا بيا

ما ره به کوي عافيت دانيم و منزلگاه انس
اي در تکاپوي طلب گم کرده ره با ما بيا

اي ماه کنعاني ترا ياران به چاه افکنده اند
در رشته پيوند ما چنگي زن و بالا بيا

نه وصلت ديده بودم کاشکي اي گل نه هجرانت
که جانم در جواني سوخت اي جانم به قربانت

چه شبهائي که چون سايه خزيدم پاي قصر تو
به اميدي که مهتاب رخت بينم در ايوانت

اي غم بگو از دست تو آخر کجا بايد شدن
در گوشه ميخانه هم ما را تو پيدا ميکني

از در کاخ ستم تا به سر کوي وفا
خاکپاي تو شوم کاين همه راه آمده اي

در حسرت تو ميرم و دانم تو بي وفا
روزي وفا کني که نيايد به کار من

باز در خواب سر زلف پري خواهم ديد
بعد از اين دست من و دامن ديوانه سري

دوش در خواب من آن لاله عذار آمده بود
شاهد عشق و شبابم به کنار آمده بود

اشک غم پاک کن اي ديده که در جوي شباب
آب رفته است که آن سرو روان بازآورد

دست عهدي که زدش بر در دل قفل وفا
درج عفت به همان مهر و نشان بازآورد

کنون که راز دل ما ز پرده بيرون شد
بزن که در دل اين پرده راز ميگوئي

از عشق من به هر سو در شهر گفتگوئي است
من عاشق تو هستم اين گفتگو ندارد

جز وصف پيش رويت در پشت سر نگويم
رو کن به هر که خواهي گل پشت و رو ندارد

لاله در دامن کوه آمد و من بي رخ دوست
اشک چون لاله سيراب به دامن کردم

در رخ من مکن اي غنچه ز لبخند دريغ
که من از اشک ترا شاهد گلشن کردم

برواي ترک که ترک تو ستمگر کردم
حيف از آن عمر که در پاي تو من سرکردم

طبيب بي مروت کي به بالين فقير آيد
که کس در بند درمان نيست درد بي دوايان را

به تلخي جان سپردن در صفاي اشک خود بهتر
که حاجت بردن اي آزاده مرد اين بي صفايان را

به هر فرمان آتش عالمي در خاک و خون غلطيد
خدا ويران گذارد کاخ اين فرمانروايان را

ماه در ابر رود چون تو برآئي لب بام
گل کم از خار شود چون تو به گلزار آئي

باز در خواب شب دوش ترا مي ديدم
واي بر من که توام خواب شب دوش شدي