ديوان شاه نعمت الله ولي

عشق اگر در جان نباشد جان چه باشد هيچ هيچ
ور نباشد درد او درمان چه باشد هيچ هيچ

سروي است قد ما که کشيده است به بالا
خوش آب حياتي است روان در قدم ما

ترا چکار که در سفره چيست يا ز کجاست
بخور ز روي ارادت که نعمت الله است

ذره اي نيست که خورشيد در او پيدا نيست
قطره اي نيست درين بحر که او با ما نيست

س و ج: آن پادشاه اعظم يعني حقيقت ما
در بسته بود محکم يعني که بود تنها

س و ج: آن پادشاه اعظم يعني حبيب رحمان
در بسته بود محکم يعني که بود پنهان

گزيده غزليات شهريار

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند
چو علي گرفته باشد سر چشمه بقا را

ز نواي مرغ يا حق بشنو که در دل شب
غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهريارا

خيال رفتگان شب تا سحر در جانم آويزد
خدايا اين شب آويزان چه مي خواهند از جانم

نه جامي کو دمد در آتش افسرده جان من
نه دودي کو برآيد از سر شوريده سامانم

چه دريايي چه طوفاني که من در پيچ و تاب آن
به زورقهاي صاحب کشته سرگشته مي مانم

چون تو نه در مقابلي عکس تو پيش رونهيم
اينهم از آب و آينه خواهش ماه کردنست

تا بهار است دري از قفس من نگشايد
وقتي اين در بگشايد که گلي نيست به گلزار

تو خود شعري و چون سحر و پري افسانه را ماني
به افسون کدامين شعر در دام من افتادي

خوشا غلطيدن و چون اشک در پاي تو افتادن
اگر روزي به رحمت بر سر خاک من استادي

دوديست در اين خانه که کوريم ز ديدن
چشمي به کف آريم و به اين خانه بگرييم

برشدن ز چاه شب از چراغ ماه آموز
تا به خنده در آفاق گل به دامن افشاني

گله اش به پيرامن زهره ام چراند چشم
چند گو در اين مرتع ني زني و چوپاني

تا يکي قطره چشيدم منش از چشمه قاف
کوه در چشمه و دريا به سبو مي بينم

با که نسبت دهم اين زشتي و زيبائي را
که من اين عشوه در آيينه او مي بينم

با چه دل در چمن حسن تو آيم که هنوز
نرگس مست ترا عربده جو مي بينم

کمال ذوق و هنر شهريار در معني است
تو پيش و پس کن لفظي کجا تواني يافت

اميد زندگي در سينه ها کشتن فغان دارد
امين باشي که هرگز مرگ بي شيون نخواهد شد

عروس طبع را گفتم که سعدي پرده افرازد
تو از هر در که بازآيي بدين شوخي و طنازي

گر از من زشتئي بيني به زيبائي خود بگذر
تو زلف از هم گشائي به که ابرو در هم اندازي