ديوان شاه نعمت الله ولي

درآ در بزم سرمستان مي جام فنا بستان
بنوش آب حيات ما بقائي زان فنا مي جو

بيا آئينه اي بردار و روي خود در آن بنما
که تمثال جمال او شود روشن به چشم تو

اگر در خواب و بيداري، وگر مستي و هشياري،
خيالش نقش مي بندم نمي باشم دمي بي او

بسي رندان و سرمستان که ديدي يا شنودستي
وليکن در همه عالم يکي چون نعمت الله کو

ما درين درياي بي پايان خوشي افتاده ايم
ذوق ما داري درآ در بحر و با ما يار شو

نعمت الله رند سرمست است و با ساقي حريف
خوش بيا در بزم او از عمر برخوردار شو

دست دل در دامن زلفش زن و از او بپرس
مو به مو احوال آن زلف پريشان گو بگو

ما مريد پير خماريم و مست جام عشق
در حق ما هر چه گويد عقل نادان گو بگو

در ظهور است اين دوئي از ما و او
او به ما پيدا و ما قائم به او

خوش حبابي در محيط عشق او پيدا شده
قبه اي بر روي آب از عين ما برساخته

گنج پنهان بود پيدا کرده است بر بي نوا
پادشاه از لطف خود با بي نوا در ساخته

عمري است تا دل من با بي دلان نشسته
خوش گوشه اي گرفته در کنج جان نشسته

تار و پود و صورت و معني و جسم و جان ما
تافته در همدگر خوش جامه اي را بافته

دل بدست زلف او داديم و چون ما صدهزار
سر به پاي او نهاده در سر سودا شده

در شهادت شاهدي بي عيب از غيب آمده
اين چنين خوش شاهدي از غيب بي عيب آمده

چو خوش گنجي است عشق او که در عالم نمي گنجد
چنين گنج ار کسي جويد نشانش کنج ويران ده

اگر جمعيتي خواهي درآ در مجمع سيد
وگر دل مي دهي باري به آن زلف پريشان ده

در کنج جان مقيمم با اهل دل نديمم
فارغ ز خوف و بيمم اي نور هر دو ديده

اي که گفتي که چنان گفت و چنين مي گويد
وقت آن است که در آب بشوئيم همه

مي حلالت باد اگر در بزم رندان خورده اي
نوش جانت باد اگر با باده نوشان خورده اي

در خرابات فنا جام بقا را نوش کن
تا توان گفتن که مي با مي پرستان خورده اي

دريا و موج مي بين در عين ما نظر کن
آن عين ما شرابي است وين جام ما حبابي

خالي است خلوت دل ما از براي تو
در نه قدم به خلوت و فرما خوش آمدي

بنه بر آتش عشقم که تا بوي خوشم يابي
بسوزانم کز اين خوشتر نيابي در جهان عودي

سيد ار داري سر سوداش سر در پا فکن
تا نباشد بر سر کويش ز تو دردسري