167906 مورد در 0.10 ثانیه یافت شد.
ديوان شاه نعمت الله ولي
يک سخن هرگز نفرمودي تو بي فرمان من
لطفي کن از روي کرم پرده ز رويت در فکن
پروانه سان جان سوختند در بزم ما از مرد و زن
تا چشم مستش ديده ام مستانه مي گويم سخن
بر در خلوت سراي ما سراي خود ببين
بعد ازين گر ره روي در پيش پاي خود ببين
در خواب ديده ايم از آن رو خيال او
که غير او نمي زيبد دراين خلوت سراي او
گل نبويم گر نيابم بوي گل از بوي او
کجا گنجد چو غير تو نمي دانم به جان تو
منم مداح تو کز جان ثنا خوانم به جان تو
هر نور که مي يابم بينم به لقاي تو
چو نورش در نظر دارم لقاي که لقاي تو
به جان تو که جان من ندارد کس بجاي تو
کشم بار همه عالم براي که براي تو
روا باشد اگر سازم درون ديده جاي تو
واقفي بر حال من باشم به جست و جوي تو
مي رويم و رفتن ما نيست الا سوي تو
سيد سرمست ما دائم به گفت و گوي تو
به گنجي گر بود ميلت دل ديوانه اي را جو
کاب زلالي مي رود از ديده ما سوبسو
وز آتش دلسوز ما هم جام سوزد هم سبو
رندي اگر يابي دمي اسرار رندان باز گو
چون بي نشان شدي زخود آن دم نشان بجو
عين ما مي جو تو از دريا و جو