ديوان شاه نعمت الله ولي

نور چشم عالم است از ديده مردم نهان
غير عين او که بيند نور او در انس و جان

حرف حرف يرلغ عالم چو مي خوانم به ذوق
در همه منشور مي يابم به نام او نشان

صد هزار آئينه دارد در نظر آن يار من
لاجرم هر آينه او را نمايد آن چنان

به جان جمله رندان که جان من نمي جويد
در اين خلوت سراي دل به غير از صحبت رندان

مگو در بزم سرمستان حديث ديني و عقبي
به اينها کي فرود آيد ز مام همت رندان

موج و دريا نزد ما هر دو يکي است
يک حقيقت در ظهور است اين و آن

دايما خر بنده اي باشد که آمد شد کند
هر که افتد همچو خواجه در قفاي اين جهان

عشق است جان عاشق و دل زنده ايم از آن
مائيم حيات عشق و نه مائيم در ميان

حمد تو بي نهايت و لطف تو بي کران
با جمله در حديث و جمال تو بس عيان

شرط جان بازان ما در عاشقي داني که چيست
طرح کردن هر چه از مالي و جاهي يافتن

چراغ خلوت ديده ز شمعش گر بر افروزي
ببيني نور چشم ما در آن خلوت سرا روشن

در بحر ما قدم نه با ما دمي برآور
آب حيات ما نوش ميلي به سوي ما کن

نقشي و خيالي است از آن رو که خيال است
در ديده ما صورت خوابي است نظر کن

آب است حباب است در اين بحر هويدا
اين هر دو بهم جام شرابي است نظر کن

در کوي خرابات بجو سيد ما را
مي بين که چه خوش مست خرابي است نظر کن

عاشقانه خوش بيا و پند ما را گوش کن
در خرابات فنا جام بقا را نوش کن

زاهدي گر گويدت از باده نوشي توبه کن
جرعه اي در کام جانش ريز و گو خاموش کن

من دعا گويم، دعاي دولتش گويم مدام
در عوض او مي دهد هر لحظه دشنامي به من

مي دهد ساقي رندان هر زمان جامي به من
وز لب لعلش رسد در هر نفس کامي به من

در شهادت هر چه مي بينم رسول حضرتند
هر نفس مي آورند از غيب پيغامي به من

در خلوت ميخانه بزمي است ملوکانه
هم جنت و هم حور است اي نور دو چشم من

شخصي که خيال غير در خاطر او گنجد
از مذهب ما دور است اي نور دو چشم من

رندان بزم خاص من مستند و با ساقي حريف
خمخانه در جوش آمده از مستي رندان من

از دولت سلطان خود من در ولايت حاکمم
هر کس کجا دستان کند با رستم دستان من

در نظر نقش خيال روي تو دارم مدام
اي دل و دلدار من اي جان و اي جانان من