ديوان شاه نعمت الله ولي

سال ها شد که به جان طالب جانان خودم
درد دل مي طلبم در پي درمان خودم

در نظر آينه مي آرم و خود مي نگرم
عاشق روي خود و واله و حيران خودم

خبر از دل اگر پرسي منم کز دل خبر دارم
به چشم من ببين رويش که دايم در نظر دارم

منم صوفي ملک دل که باشد شکر او وردم
منم عطار شهر جان که در دکان شکر دارم

اگر عزم سفر داري بيا تا رهبرت باشم
که تا گوئي در اين عالم چو سيد راهبر دارم

نقدي از گنج غم عشق تو در دل دارم
اين چنين نقد به صد گنج روان نفروشم

دلم عود است وآتش عشق و سينه مجمر سوزان
ز ذوق سوختن عودم در اين مجمر نمي دانم

چو ديده سو به سو گشتم نظر کردم به هر سوئي
بجز نور دوچشم خود در اين منظر نمي دانم

سري است درين سينه که با کس نتوان گفت
دردي است مرا در دل و درمان نتوانم

کر ابکمي آيد برم در وي دمي چون بنگرم
چون طوطي شکرشکن شيرين و خوش گويا کنم

گر نفس بد فعلي کند گوشش بمالم در نفس
ور عقل درد سر دهد حالي ورا رسوا کند

نقطه اي در دايره بنموده خوش دوري تمام
من که پرگار ويم بر گرد گردان مي روم

سايه نور خدايم مي روم از جا به جا
يا چو خورشيدم که در عالم بدانسان مي روم

گوئيا من جامم و در دور مي گردم به عشق
لب نهاده بر لب دلدار و بوسان مي روم

جام مي شادي جان نعمت الله مي خورم
با حريفان خوش روان در خلوت جان مي روم

ساکن خلوت دلم بر در گل چرا روم
شاه جهان جان منم نان چو گدا نمي خوهم

رحمت او براي من نعمت او فداي من
در بر اوست جاي من جاي شما نمي خوهم

از ازل تا به ابد عشق تو در جان من است
روز و شب سرخوشم و عاشق زارم دايم

بنده ايم و بنده فرمانيم و فرمان مي بريم
هر چه ما کرديم در عالم به فرمان کرده ايم

نقش بندي مي کند هر دم خيالش در نظر
اين چنين نقشي نديدستيم و هم نشنيده ايم

شاه ما گوشه نشينان دوست مي دارد از آن
با خيالش خلوتي در گوشه اي بگزيده ايم

روشني چشم جان از نور جانان ديده ام
اين چنين نور خوشي در ديده جان ديده ايم

هرچه آورد در نظر ،آورد از آن دلبر خبر
لاجرم از يک به يک نيکو خبر پرسيده ايم

ديده ما تا خيال روي او در خواب ديد
گوشه اي بگرفته ايم و خوش به خواب افتاده ايم

تا ز سوداي سر زلفش پريشان گشته ايم
مو به مو چون زلف او در پيچ و تاب افتاده ايم