ديوان شاه نعمت الله ولي

روشن است از نور رويش ديده اهل نظر
در نظر بنشين و خوش اهل نظر را مي نگر

ما و دلبر در سرابستان دل هم صحبتيم
عقل بر درمانده و ز حال دل ما بي خبر

غرقه در درياي عشق و دست و پائي مي زنيم
تا ازين درياچه آيد بر سر ما اي پسر

نقش بندي مي کند بر آب چشم ما خيال
هر دمي نقش خيالي مي نگارد در نظر

چو نيست در دو جهان جز يکي کراست وصال
عجب بود که يکي باشد از يکي مهجور

به نور طلعت او روشن است ديده ما
ببين که در همه عالم جز او که دارد نور

از ما مکن کنار که مائيم در ميان
با ما جفا مجو به وفا دست ما بگير

مرغ دل در دام زلف دلبري افتاد باز
عشق جانان جان ما بر باد خواهد داد باز

توبه بشکستيم و ديگر در شراب افتاده ايم
هر که آمد پيش ما مانند ما افتاد باز

دولت وصلش چو دستم داد در گلزار عشق
همچو بلبل مي زنم دستان کز آن دستيم باز

چشم ما روشن از آن است که رويش ديده
در چنين دور چنان ديده که ديده هرگز

به دورچشم مست او جهان پر فتنه مي بينم
بلا بالا گرفت امروز در عالم از آن بالاش

به هر نقشي که مي بندم خيال نعمت الله است
چه خوش نقشي که مي بندد خيالش در نظر نقاش

سوي الله را وداعي گو نديم نعمت الله شو
قدم در ملک باقي نه رقم گرد فنا درکش

دواي درد دل درد است و مي نوشيم روز و شب
که دارد در همه عالم ازين خوشتر دواي خويش

سيد اگر گويد سخن در مصر و هندوستان کنند
بر طبع او صدآفرين نيمي شکر نيمي نمک

آن مهر ماه روي که جان است نام او
چون ذره اي است گشته روان در هواي دل

به اميدي که در غربت به کام دل رسد روزي
غريبي مي کشد دايم ندارد ميل مأوا دل

گل بود عمر عزيز ماچو ديدي در گذشت
يک دو هفته بيش نبود رونق و دوران گل

مگر من شيشه تقوي زدم بر سنگ قلاشي
که شد مشهور در عالم که توبه باز بشکستم

در هر دو جهان غير يکي را چو نديدم
شک نيست که من غير يکي را نپرستم

چشم مست نعمت الله در نظر دارم مدام
عيب من کم کن اگر سرمست و ديوانه شدم

خيال نقش روي او و نور ديده ما بين
که سرمستانه در خلوت نشسته هر دو خوش با هم

چوغير او نمي يابم به غيرش دل کجا بندم
گهي برتخت مالک داد و گه در کوه الوندم

سال ها شد که به جان طالب جانان خودم
درد دل مي طلبم در پي درمان خودم