ديوان شاه نعمت الله ولي

مي کشد نقش خيال و مي نمايد در نظر
هر که مي بيند چو ما بيند که زيبا مي کشد

جذبه او مي رسد خوش مي کشد ما را به ذوق
در کشاکش اوفتادم چو دوانم مي کشد

چشم ما در خواب اگر بيند خيال روي او
خويشتن را پيش کش حالي به خوابش مي کشد

نعمت الله درکش خود گر کشد يار خوشي
گو برو با او که در راه صوابش مي کشد

در ازل بالا نشين بوديم و گوئي تا ابد
جذبه او مي رسد ما را به بالا مي کشد

ما چو موجيم در اين بحر پديد آمده ايم
يکدمي همدم ما شو که نهان خواهم شد

چو بلبل در گلستان سر زلفش همي نالم
از آن دم کز غم عشقش دلم چون غنچه پرخون شد

سرزلف سيه ديدم شدم شيدا و سودائي
ندانم تا دل مسکين در آن دام بلا چون شد

برو اي عقل از عاشق مجو راي خردمندي
که عشقش در درون آمد ز خلوت عقل بيرون شد

حسن يکي و در نظر آينه بي شمار هست
روح يکي و تن هزار، باده يکي و جام صد

نوري که در دل ماست خورشيد ذره اوست
هر بي بصر ز کوري نور و ضيا چه داند

نقش مي بندم خيالش هر چه آيد در نظر
آن نظر بنگر که با اين چشم بينا کرده اند

جام مي در درو مي بينم که مي گردد مدام
جاودان بزمي چنين ما رامهيا کرده اند

در جام مي خيال رخش نقش بسته اند
آن گه از آن لبش طمع خام کرده اند

صورت و معني عالم خوش به آئين بسته اند
در همه آئين ها بر ما دري گشوده اند

عاشقان در حضرت معشوق رقصي مي کنند
تا زمطرب يک دو بيت از قول ما بشنوده اند

خلوت ديده مقام نعمت الله کرده اند
نور چشم ما به ما در چشم ما بنموده اند

بر سر بازار او چون سيد ما روز و شب
نقد و نسيه اين و آن در قيمتش بفروختند

در مغان از لب جام و لب يار اي ساقي
به مراد دل خود يافته ام کامي چند

عشق سرمست است و در کوي مغان دارد وطن
مي زند خوش چشمکي ما را اشارت مي کند

چشم ما پر آب کرده خوش نشسته در نظر
اين عنايت بين که او با ديده ما مي کند

در خرابات مغان مست و خراب افتاده ايم
هر که دارد دولتي رغبت به آنجا مي کند

ديگ سودا مي پزيم و آتشي در جان ماست
عيب ما جانا مکن گر ديگ جوشي مي کند

در تعجب مانده اند اصحاب دنيا سر بسر
کاين همه رندي چرا اين خرقه پوشي مي کند

در ازل بنواخت ما را همچناني تا ابد
لطف او پيوسته با ما اين عنايت مي کند