ديوان شاه نعمت الله ولي

جام مي ما آب حيات است در اين دور
اين آب حيات است به حيوان نتوان داد

در چمن سرو سهي چون ديد آن بالاي او
سر به پاي او فکند و پيش او برپا ستاد

خوش در ميخانه اي بر روي ما بگشوده اند
بس گشايش ها که ما را رو نموده زاين گشاد

در آن سرحد که جان بازند ما آنجا وطن داريم
که دارد عشق همراهي که مي آيد بدان سرحد

خرابات است و ما سرمست و ساقي جام مي بر دست
در اين خلوتسراي دل بجز دلبر نمي گنجد

دلم عود است و آتش عشق و سينه مجمر سوزان
ز شوق سوختن عودم در اين مجمر نمي گنجد

برو اي عقل سرگردان گران جاني مکن با ما
سبک روحان همه جمعند گران جان در نمي گنجد

معني يکي و صورت او در ظهور صد
چه جاي صد که صورت او هست بي عدد

به نور روي او ديده منور گشت و مي بينم
چه خوش چشمي که نور او هميشه در نظر دارد

دل زنده بود جاويد گر کشته شود در عشق
ايمن ز فنا باشد چون دار بقا دارد

ياري که در اين دريا بنشست دمي با ما
هر سو که رود آبي از بخشش ما دارد

خاک آن بادم که ما را در هواي عشق او
ذره ذره گرد گرداند بهر کوئي برد

در ختن با زلف تو گردم زند مشک ختا
چين زلفت آبروي او يه يک موئي برد

سيد ار باري برد در عشق بازي بار تو
زانکه خوش ياري بود کو بار مهروئي برد

نعمت الله هر چه دارد در نهان و آشکار
يا به حکمت مي ستاند يا به غارت مي برد

گرم مي دارد مرا صوف و حرير عشق او
غم ندارم ار ندارم در هواي برد برد

پروانه لاف مي زد از آتش محبت
آتش در او درافتاده بي نام و بي نشان کرد

ما در طريق جانان جاني نثار کرديم
لطفش به يک کرشمه صد جان به ما روان کرد

سري است در اين سينه که با کس نتوان گفت
نامش نتوان برد و اشاره نتوان کرد

دوش تا روز دل از عشق تنعم مي کرد
در پس پرده جان يار ترنم مي کرد

باده با جام سخن از سر مستي مي گفت
روح با جسم در اين حال تکلم مي کرد

اگر سلطان عشق او به ملک دل فرود آيد
نداي غارت جان ها روان در کشور اندازد

هر که او را خبر از اهل دلانش باشد
ياري اهل دلان در دل و جانش باشد

چنان مستغرق عشقم که خود از وي نمي دانم
در اين دريا بهر سوئي که بينم عين ما باشد

چو نور سيد ما شاهد است و مشهود است
يقين که در همه عالم شهود ما باشد