ديوان شاه نعمت الله ولي

بيا و جامه جان چاک زن به دست مرا
چو لطف او به کرم در پي رفوست نکوست

دم به دم خون دل از ديده روان بايد کرد
حاصل ديده در آن آب روان بايد جست

خيز با ما خوش در اين دريا درا
خويش را ميشو که وقت شست و شو است

لطف آن سلطان ما را انتهائي هست نيست
در دو عالم غير او يک پادشاهي هست نيست

بي خيال روي او نقشي نبيند چشم ما
بي هواي عشق او در کوه سنگي هست نيست

دل به دريا داده ايم و آبروئي يافتيم
در محيط عشق او جز ما نهنگي هست نيست

نعمت الله اين سخن از ذوق مي گويد به تو
اين چنين مستانه قولي در کتابي هست نيست

ديده جانم به نور طلعت او روشن است
غير نور روي او در ديده جان هيچ نيست

عشق زلفش در سر ما ديگ سودا مي پزد
هرکه دارد اين چنين عشقي ز سودا چاره نيست

نعمت الله در خرابات است و با رندان حريف
هرکه دارد عشق اين صحبت از آنجا چاره نيست

در همه جان جز که هم جان هيچ نيست
تن چه باشد زانکه هم جان هيچ نيست

در هر دلي که مهر جمال حبيب نيست
گر جان عالم است که با ما قريب نيست

هر قطره اي که در نظر ما گذر کند
چون نيک بنگريم ز ما بي نصيب نيست

عمر به باد هوا، داد در اين گفت و گو
ميل صوابي نکرد، راه خطا رفت رفت

به اميدي که مگر خاک در او گردم
ميل دارم که چو بادي به هوا خواهم رفت

در نظر نقش خيال روي او بايد نگاشت
هر چه او بنمايدت نقشي از آن بايد گرفت

درد دردت گر دهد چون صاف درمان نوش کن
ور مي صافي دهد در دم روان بايد گرفت

عقل مخمور است و ما مست و خراب افتاده ايم
در چنين وقتي نباشد عقل را بر ما گرفت

تا که سوداي خيالش در سويدا جا گرفت
چون سر زلفش وجودم مو به مو سودا گرفت

مابه جاروب مژه خاک درش را رفته ايم
گرد خاک آن در او دامن ما را گرفت

آمد دل و در دام سر زلف تو افتاد
مرغي است مبارک که فتاده است به دامت

هيچ است اين جهان وتو دل را در آن مپيچ
واين بند پيچ پيچ مپيچان به پات هيچ

ان يکاد از نفس روح امين در شب و روز
دافع چشم بدان از رخ نيکوي تو باد

ما سر به در خانه خمار نهاديم
پا بر سر ما هر که نهاد او بسر افتاد

دردي است دلم را به درمان نتوان داد
عشقي است در اين جان که به صد جان نتوان داد