ديوان شاه نعمت الله ولي

مجلس عشق است و رندان مست و ساقي در حضور
اين چنين خوش مجلسي از صحبت جم خوشتر است

رنگ عشق و بوي معشوق است رنگ و بوي ما
در ميان عاشقان اين رنگ و بوئي ديگر است

ياري که اندر کار دل جان داد در بازار دل
همچون دل صاحب دلان زنده به جاني ديگر است

تا عين عشقش ديده ام مهرش بجان ورزيده ام
در آشکارا ونهان ما را عياني ديگر است

اقليم دل شد ملک جان شهر تن آمد اين جهان
کون و مکان عاشقان در لامکاني ديگر است

محرم رازيم و دايم در حرم با سيديم
راز مي گوئيم و اين اسرار رازي ديگر است

گشته است بلبل مست نالان به عشق آن گل
در بوستان ما بين گلهاي بي نظير است

ما در خرابات مغان مستانه خوش مي مي خوريم
شادي مست عاشقي کز جمله عالم بي غم است

گر يک دمي همدم شوي با سيد سرمست ما
در جام مي بنمايدت ساقي که با ما همدم است

مي نوش که در مذهب ما پاک وحلال است
کاين مي نه شرابيست که گويند حلال است

بي نام ونشان شو که در اين کوي خرابات
بي نام ونشان هرکه بود نيک به نام است

مي نوش مي عشق که پاکست وحلال است
اين مي نه شرابيست که در شرع حرام است

سخن از گنج وطلسم ار بکنم عيب مکن
عشق گنجي است که در کنج دل ويران است

زنده دلان عالم دارند حياتي از وي
عالم تن است واو جان جان در بدن روان است

نورچشم است و به نورش همه را مي بينم
آفتابي است که در دور قمر تابان است

چشم و چراغ جان من از نور جانان روشن است
بنگر چنين نور خوشي در ديده جان من است

باما در اين دريا درآ بنگر حباب وآب را
هريک حبابي پر ز ماء ماننده جان وتن است

زنار کفر زلف ما، رو در ميان بندش بيا
آنگه به صدق دل بگو کاين کفر ايمان من است

دل رفت سوي دريا ما در پي دل رفتيم
از عقل مجو ما را بيرون ز خيال اوست

آب رو مي جو به عين ما چو ما
زانکه دايم عين ما در جست و جوست

ژاله اي بر عارض لاله نشيند در نظر
گرچه سيرآب است اما جان ما را شبنمي است

اي که مي گوئي که آب روي دريا ديده ام
آب رو داري ولي در ديده ما شبنمي است

جائي که جز يکي نيست مثلش چگونه باشد
در آينه از آن رو تمثال بي مثالي است

موج و حباب و قطره در اين بحر ما يکي است
نقش حباب گرچه هزارند ماء يکي است

ترا نظر به خود است اي عزيز بد باشد
مراکه در همه حالي نظر بر اوست نکوست