ديوان شاه نعمت الله ولي

در ميان ما و او غيري نمي آيد به کار
ما از آن دلبريم و دلبر ما زان ما

درد درد او دواي درد ما باشد مدام
عشق او گنجي است در کنج دل ويران ما

دل روان جان مي دهد در عشق آن جانان ما
گر قبولش مي کند شکرانه ها بر جان ما

مجلس عشق است و رندان مست و ساقي در حضور
ساغر مي نوش کن، شادي سرمستان ما

خم مي درجوش و ما سرمست و ساقي در نظر
غم ز مخموران اين دوران چرا داريم ما

نقد گنج عشق او در کنج دل ما ديده ايم
اين چنين گنجي طلب مي کن زما، داريم ما

آفتابي در ازل خوش سايه اي بر ما فکند
تا ابد روشن بود اين روي مه سيماي ما

ذوق ما داري بيا با ما در اين دريا درآ
تا به عين ما نصيبي يابي از درياي ما

خانه خالي کرده ايم و خوش نشسته بر درش
غير او را نيست بارش در سرابستان ما

غرق دريائيم و خوش خوش دست و پائي مي زنيم
ذوق اگر داري درآ در بحر بي پايان ما

هرکه گداي او بود پادشه است بر همه
شه چه بود که پادشه بر در او بود گدا

و کنا فيه اکوانا و اعيانا و ازمانا
همه بوديم در ذاتش که پيدا گشته ايم اينجا

او بي حجاب با تو تو در حجاب از اوئي
خوش خوش حجاب بردار آن بي حجاب درياب

سنبل زلفي که بيني نافه اي دان پر ز مشک
در چمن هر گل که چيني شيشه اي دان پرگلاب

ذوق ما داري درآ در بحر ما ما را طلب
آبرو جوئي مرو هر سو بيا ما را طلب

هر که آيد در نظر اين نور چشم عاشقان
دست او را بوسه ده گم کرده خود واطلب

عين ما جو و در اين بحر بجز ما مطلب
غرق دريا شو و جز ما تو ز دريا مطلب

ما حبابيم زده خيمه اي از باد بر آب
به از اين در دو سرا خانه و مأوا مطلب

غيرما را نتوان يافت در اين بحر مجو
عين ما جو و بجز ما دگر از ما مطلب

از دل و جان بنده اي از بندگان حضرتيم
نعمت الله در دو عالم سيد يکتاي ماست

گنج او در کنج دل مي جو که آنجا يافتيم
جاي گنج عشق او کنج دل ويران ماست

جز خيال روي او نقشي نيايد در نظر
هرچه ما ديديم و مي بينيم آن جانان ماست

دل به دست زلف او داديم و در پا مي کشد
ما پريشانيم از او او نيز سرگردان ماست

ما در طلبش هر سو چون ديده همي گرديم
ما طالب او مطلوب وين طرفه که او با ماست

جامي که ز آب است و پرآبست کدام است
در مجلس ما جو که چنين جام حباب است