ديوان سيف فرغاني

نيايي در ره مردان مگر کز خود برون آيي
وگر همت شود مرکب توان از خود برون رفتن

اگر انديشه هر کس برون آري ز دل زآن پس
همه کس را چو انديشه تواني در درون رفتن

عاشقانرا که چو من دست بزر مي نرسد
سر آن هست که در پاي تو جان افشانند

اي شده کوي تو از ديدار تو جنت صفت
چون تو در فردوس نبود حور عين آراسته

آيينه برگير و يکدم در رخ خود کن نظر
راست چون بستان بگل خود را ببين آراسته

عشق چون در دل بود جان و جهان را ترک کن
آب حيوان زاد داري بهر ره نان بر مگير

گر نعيم هر دو عالم يا بي اندر آستين
جمع کن در دامن ترک وبيفشان بر مگير

زمزم اندر جنب کعبه تا بسر پر بهر تست
در رهش گر تشنه گردي آب حيوان برمگير

از آب گرم اشک فروغم زياده شد
کز عشق تو چو شمع مرا سر در آتش است

من سوختم در آتش عشق و تو چون شکر
آگه نه اي که عود معطر درآتش است

صيدت شدم چو مرغ وز بهر خلاص خود
بالي نمي زنم که مرا پر در آتش است

عاشق تو گرچه درويش است زر بخشد چو جان
ني زهر در همچو زنبيل گدا نان آورد

بقوت همت عاشق برآرد کوه را ازجا
چو آهن تيز شد در سنگ اثر دارد اثر دارد

تا نمودي روي و ديدم گرد چشمت آن مژه
مي کنم در حسرت چشم تو خون باران مژه

کسي کز درد عشق تو ندارد زندگي دل
اگر جان در تنش ريزند چون زهرش زيان دارد

هميشه فتنه خوبان بود در شهر وکوي ما
گل آنجا مي شود پيدا که بلبل آشيان دارد

بلندي جو ي و در پستي ممان چون سيف فرغاني
که بام قصر اين کار از معالي نردبان دارد

ديوان شاه نعمت الله ولي

عشق آمد و گفتا که دهم کام تو گفتم
تأخير مکن يار در اين کار خدا را

چو اوست در دوسرا غير او نمي بينم
منم که از دل وجان عاشقم به هر دو سرا

جمال اوست که در آينه نمايد روي
نظر به ديده ماکن به بين به شاه و گدا

يک زمان با ما در اين دريا نشين
عين ما مي بين به عين ما چو ما

نور او در ديده مردم خوشي ديديم ما
روي مردم را به نور چشم او ديديم ما

شخص و سايه دو نمايد در نظر اما يکي است
دو کجا بينيم چون از اهل توحيديم ما

غير نور روي او در ديده ما هست نيست
هرچه رو بنمود از آن روباز پرسيديم ما

خانه خالي کرده ايم و خوش نشسته بر درش
غيراو را نيست بارش در سرا بستان ما