ديوان سيف فرغاني

دست اندرکار او به از قدم بر تخت ملک
پاي در بند وي از سردر گريبان خوشترست

يک نفس بيرون نشين تا برتو افتد نوراو
ميوه چون در سايه باشد دير شيرين مي شود

از آن حسرت که بي رويش نبايد ديد گلها را
دلم چون غنچه خون گردد چو گل در بوستان آيد

زباد سرد هجرانت رخم را رنگ ديگر شد
که در برگ درخت اي دوست زردي از خزان آيد

چو سعدي سيف فرغاني مدام از شوق مي گويد
(نه چندان آرزو مندم که وصفش در بيان آيد)

کس بر بساط عشق مر آن شاه را نبرد
او با کسي بماند که در باخت آن خويش

از بهر دوست دايره يي کن زجان ودل
پس دوست را چو نقطه ببين در ميان خويش

در ره عشقت که دارد راهزن بر چپ وراست
آنکه از پس بود پيش افتاد ومن دورم هنوز

اين زمان تدبير کارم کن که هستم در حيات
وين زمان بر من تجلي کن که برطورم هنوز

شکر اندر پسته پنهان وآب حيوان در شکر
لاله بر خورشيد آن مه دارد وگل بر قمر

شوق او در طبع من چون ناميه است اندر نبات
کو زشاخ خشک بيرون آورد گلهاي تر

اي زياران گشته غافل ازتو خود ياري نيايد
خفته يي در جامه ناز از تو بيداري نيايد

از در تو نان نيابم زآنکه همچون من گدا را
خاک همچون سيم حاصل جز بدشواري نيايد

هرکه ترک مال کرد وچون فقير آمد برين در
همچو زر هرجا رود هرگز برو خواري نيايد

شايد ار بر سر کوي تو بخسبند بروز
که چو سگ بر در وبام تو بشب بيدارند

اي بر نکويان پادشه چون من ترا يک نيک خوه
چون سيم و زر در خاک ره بسيار نتوان يافتن

آن را که از خمر غمت تلخي بکام دل رسد
شيرين تر از گفتار او در گفتار نتوان يافتن

در عهد او نزديک من مجنون بود آن عاقلي
کو ذکر شيرين مي کند يا نام ليلي مي برد

از باغ وصلش تا مگر در دستم افتد ميوه يي
شاخ اميدم هر نفس سر بر ثريا مي برد

من در ميان بحر و بر اندر تردد مانده ام
موجم برون مي افگند سيلم بدريا مي برد

هرکه را يار شود او چو اسد را خورشيد
کم ز گاوست اگر در مه گردون نگرد

بلبل مهر تو در باغ دلم دستان زد
چه کند بنده که چون گل نکند جامه دري

درآ در خانقاه اي جان ودر ده زاهدانش را
مي عشقت که بيرون برد ازو سجاده پير دل

ز مستان مي عشقت يکي همراه کن بااو
که بي اين بدرقه در ره خطر دارد خطير دل

باغ وصل تو که هجران چو سر ديوارش
از پي حفظ گل وصل تو در خار گرفت