ديوان سيف فرغاني

نکنم رو ترش ار تيز شود کز لب او
سخن تلخ چو جان در دل من شيرينست

چون نرفتي راه بر خود رنگ درويشي مبند
چون شکاري نيست سگ را طوق در گردن مکن

بهر يار ار شعر گويي نام غير او مبر
بهر چشم ار سرمه يي سايي خاک در هاون مکن

سيف فرغاني بخود کس را بر او راه نيست
گر در او مي خوهي بيخود بکوي او درآي

نشد سيف فرغاني خموش اندر صفات حسن تو
بلبل کجا گويد سخن چون گل نباشد در چمن

عاشقان را چه زيان گر عقلشان نکند مدد
در خلافت چه خلل گر با علي نبود عقيل

دشمن چو شب روست چو سگ بانگ مي زنيم
سگ در پيست خواب چو خرگوش مي کنيم

چون توانگر سير باشد بر سر کويت گدا
وز دو کون آزاد گردد در کمند تو اسير

برسر کويت زعشق روي تو در پاي تو
گر کسي را همچو من افتاده بيني دست گير

در هواي توچو شهدم نوش جان پرور شود
نيش پيکان فعل زنبوري که پر دارد چو تير

گفتم اندر کنج عزلت رو بديوار آورم
چون کنم در شهر ما يک خانه را ديوار نيست

اي زتو روزم سيه، شبها که مردم خفته اند
جز سگ ومن هيچ کس در کوي تو بيدار نيست

گر سرت در پا نهم ور تيغ بر فرقم زني
از منت خوشنودي اي جان وزتوام آزار نيست

از در باغ خودم ميوه ده اي دوست که من
نه چنان دست درازم که بديوار رسم

اي دل اي دل مهرآن مه ورز وايمان تازه کن
سر بنه در پاي جانان عهد وپيمان تازه کن

از دهانش گر نشاني مي تواني يافتن
در کنارش گيرو لب بر لب نه وجان تازه کن

همچو دانه جان فشاند پيش هر مرغ آنکه او
پاي دل در دام عشق همچو تو دلبر نهاد

نگارا گرد کوي تو اگر بسيار مي گردم
چو بلبل صد نوا دارم که در گلزار مي گردم

تو قطب دايره رويي ومن در مرکز عشقت
سري بر نقطه بريک پاي چون پرگار مي گردم

بدان گيسو که صد چون من سراندر دام او دارد
رسن در گردنم افگن که بي افسار مي گردم

سر ميدان جان بازيست کوي تو (و) اندر وي
محبان در چنين کاري ومن بي کار مي گردم

چو بلبل گل همي خواهم بسان سيف فرغاني
چو اشتر در بيابانها نه بهر خار مي گردم

يار مهمان مي رسد من از براي نزل او
در تنور سينه مي سوزم دل بريان خويش

من بجاي نان چو کودک در شکم خون مي خورم
کز جگر خوردن دلم سير آمدست ازجان خويش

ذکر قطره نزد آن درياي پر در تازه کن
حال ذره پيش آن خورشيد تابان عرضه دار