ديوان سيف فرغاني

تن بزن در هجر او اي دل که اندر کوي عشق
تا بداني قدر وصل از انتظاري چاره نيست

در شب وصلش بسي انديشه کردم از فراق
هر که مي نوشيد او را از خماري چاره نيست

با رخ تو ديده بودم پيش ازين در روي کار
آنچه اکنون مي کشم از چشم شوخ شنگ تو

گشت تنها چون درآمد در دل ما عشق تو
گشت روشن چون گرفت آيينه ما رنگ تو

من چون گدا که نانم از تست حاصل و تو
سگ را گشاده وآنگه در استوار بسته

اي دل فغان که آن بت چالاک مي رود
ما در غميم و يار طربناک مي رود

چون آب و آتشند در و لعل درسخن
تو آب هردو زآن لب و دندان همي بري

ورچه مرغ اندر قفس خوش نبود ازديدار تو
در تن همچون قفس شد مرغ جان را وقت خوش

ماه يا خور کي شود درخوب رويي همچو تو
خار هرگز چون بود در نيکويي همتاي گل

حکايت کرد کآن شيرين براي چون تو فرهادي
شکر از پسته مي بارد چو در گفتار مي آيد

بدست حيله اي عاشق سزد کز سر قدم سازي
گرت در جستن اين گل قدم بر خار مي آيد

ازو او را خوه اي مسکين چو او داري همه داري
زدريا در طلب زيرا زجو حاصل شود ماهي

آن کس منم که در عوض يک نظر زتو
راضي نيم که ملک دو عالم مرا رسد

اي دل تنگ مرا از غم تو جان تازه
کفر در عهد رخت مي کند ايمان تازه

پرتو او جمله را در خور بود چون آفتاب
سايه او بر همه ميمون بود همچون هماي

شعر ما را نظم بخشد عشق تو مانند در
باد را آواز سازد مطرب ما همچو ناي

کسي که پاي نهد در ره تو از سر صدق
چو لا مکان قدمش باشد از مکان بيرون

تا بروز وصل تو چشمش نبيند روي خواب
هرکه يک شب همچو من در خواب ديد آن روي را

همتي دارم که گر دستم رسد هر ساعتي
طوق زر در گردن اندازم سگ آن کوي را

بنده گر نيکست و گر بد در سخن نيکت ستود
نزد نيکويان جزا بد نيست نيکو گوي را

دست اندر آستين گوي از سلاطين مي برد
پاي در دامان و از کونين بيرون مي شود

وقت آن آمد که کوبد کوس برکوهان کوه
رعد اشتردل که مي زد طبل در زير گليم

يا خود چو روي خوب تو رو نيست در جهان
يا هست و زاشتغال بتو من نديده ام

هر چند که جان در خطرست از غمت اي دوست
دل کونه غم دوست خورد دشمن جانست

تو دلبر خود را بکسي نام مگو سيف
کآن چيز که در دل گذرد دوست نه آنست