ديوان سيف فرغاني

خصم گويد که روا نيست نظر در رويش
من اگر هست و اگر نيست روا مي نگرم

روي زيباي تو آرام و قرار از من برد
من دگرباره در آن روي چرا مي نگرم

هر طرف مي نگرم تا که ببينم رويت
چون تو در جان مني من بکجا مي نگرم

هر چه در قبضه الاست ز اعيان وجود
لقمه يي ساز از آن بهر دهان لا را

آن کو بجست و جوي تو پا در رکاب کرد
لطف تو تا بحضرت تو همعنان اوست

آفتاب آسا شدم بر بام روزن بسته بود
سايه يي بر من فگن کاينک ز در بازآمدم

بوي عشق از دل شنودم نزد او گشتم مقيم
دوست را در خانه ديدم و زسفر بازآمدم

عنصري طبع چون در کار و صفت عاجزست
من ز ديده انوري وز دل سنايي مي کنم

يا چو زن در خانه بنشين عاشق کار تو نيست
عشق نيکو مي شناسد مرد کار خويش را

شور تا در من فگندي عيش بر من تلخ شد
دفع تلخي چون کنم زين طبع شيرين کار خويش

شاه بازانيم و جز بر خاک آن در کي نهيم
بيضه چون آب اشتر مرغ آتش خوار خويش

همچو نقطه در ميان افتاد مه گويي چو زد
آن خط چون دايره گرد رخت پرگار خويش

در گلشن جمال تو روي تو آن گل است
کز عکس خود چو لاله کند هر گياه را

نان لطف اي شاه در زنبيل فقرم ار نهي
همچو من درويش شد چون تو توانگر را گدا

از هواي تو هرآنکس را که در دل ذره ييست
روز و شب گو همچو ذره چرخ مي زن درهوا

جاي عاشق در دو عالم هيچ کس نارد بدست
کندران عالم که پاي اوست آنجا نيست جا

اي غم عشق تو چون مي طرب افزاي دگر
همچو من مانده در عشق تو شيداي دگر

رخ زرد کرد رويم از آن دم که نطع خويش
افگند شاه مهر تو در خانه دلم

در چو دربهر بود چون تو نباشد صافي
گل چو بر شاخ بود چون تو بر عنايي نيست

مدتي شد که من از عشق تو سودا دارم
غم و اندوه ترا در دل و جان جا دارم

در آن زمان که دلم ميل با جمالي داشت
نبود بي خبر از سر عشق و حالي داشت

کسي که عشق تو بروي گذر کند چون برق
چو ابر گريد و چون رعد در خروش بود

گفته اي نزد توآيم بر من اين منت منه
گر بيايي زآب چشمم در بدامن مي بري

آب عزت در دهان کن خاک پايش بوسه ده
زآنکه اين معشوق رابر لب گزيدن شرط نيست

رو ببوي از دور قانع شو که در گلزار او
خيره چون باد صبا برگل وزيدن شرط نيست