ديوان سيف فرغاني

خاک را هر ذره يابي کوکبي بر اوج چرخ
آب را هر قطره بيني يوسفي در قعر چاه

چون تو در درياي غفلت غرقه يي همچون صدف
زآن نمي داني که گوهر عشق دارد کان دل

همچو سوره بر سر جان تاج بسم الله نهد
آيت عشق تو گر نازل شود در شان دل

دلم چو سلسله در هم شود ز رشک آن دم
که گرد موي ميانت کند کمر حلقه

لايق اين مرتبه شيرين تواند بود و بس
گر شکر چين در خور ست اين لعل شکر ريز را

کاريست عشق صعب و اگر جان رود در آن
هرگز نمي توان دل از اين کار برگرفت

در بهاي وصل خود زين مفلسان جز جان مخواه
چون تو غارت کرده اي مال خريداران خويش

بي بند عشق هيچ کس از جاي برنخاست
در حلقه يي که آن بت زنجير مو نشست

آنکس که در طريق تو گم گشت همچو سيف
از گفت و گو خمش شدو از جست و جو نشست

چون خاک اگر عزيزي بنشست بر در تو
هر جا که رفت از آن پس چون زر نديد خواري

اي که با من مهربان صد کينه در دل داشتي
بد همي کردي و بد را نيک مي انگاشتي

اي ز اول تا بآخر لاف من از لطف تو
آخرم مفگن چو در اول توام برداشتي

با تو چون بنده عتابي بود سعدي را که گفت
(ياد مي داري که با ما جنگ در سر داشتي )

پسته دهان که در سخن و خنده مي شود
زآن پسته پر شکر طبق روي چون گلش

سيف فرغاني بي روي تو در فصل بهار
خوش همي گريد چون ابر تو چون گل ميخند

سگ از کسي بهست که او راه ما نرفت
شيراز سگي کمست که در غار ما نبود

اي جمله از تو،از همه کس در طريق تو
تقصير رفت،بخت مگر يار ما نبود

زآن سکه مهرت نشد محو ازدل چون سيم من
هرچند در هر بوته يي بگداخت چون زرآتشم

بهر سخن گفتن مرا در قيد عشق آورده اي
چون عود بهر بوي خوش افگنده اي درآتشم

با نفحه لطفت اگر بادي کند بر من گذر
با آب حيوان در اثر گردد برابر آتشم

عشقت همي گويد مهابي سيف فرغاني سخن
من مرده چون خاکستر و زنده است در بر آتشم

جز مدح دوست اي سيف از تو چه خدمت آيد
در حضرتي که آنجا سلطان کند غلامي

گر عاشقي فدا کن در ره عشق جان را
دانم که اين دليري نبود چو تو جبان را

با او فراخ دل شو در بذل جان که نبود
زآن ماه خانه روشن مرتنگ روز نان را

دنيا بديد طبع چو خر در رميد و گفتا
اينجا کنم درنگ که آب و گياه ديدم