ديوان قاآني

دنباله ابروي تو در چنبر گيسو
چون قبضه شمشير علي در کف قنبر

در آينه هر گه نگرد عکس رخ خويش
بيگانه شماردش رود در پس چادر

بسان گرزه مار جانگزا در دست مارافسا
سنان مار شکل اندر کف شيران اژدر در

يکي در سرکشي قايم مقام طره جانان
يکي در خون خوري نايب مناب غمزه دلبر

بجوشد تا مياه از انشراح خاک در اردي
بخوشد تا گياه از ارتجاح باد در آذر

اسبي که هست جنبش او در بسيط خاک
ساري تر از حيات در اندام جانور

در دست ترک چشمش از غاليه کمان
در پيش ماه رويش از ضيمران سپر

نه نصرتم که گيرم در موکبش قرار
نه دولتم که يابم در حضرتش مقر

عود از نسيم خويش در ايام شد مثل
مشک از شميم خويش در آفاق شد سمر

در دولت تو شير به آهو برد پناه
در کشور تو باز ز تيهو کند حذر

در طاس چرخ ويله ز آواي گاودم
در جسم خاک لرزه ز هراي شادغر

مگس بپرد و در چشم نايدش سيمرغ
فرس بپويد و در وهم نايدش صرصر

بارم در گل نشست و خارم در دل
تابم از رخ پريد و خوابم از سر

حکمت کونين در وجود تو مدغم
دولت جاويد در رضاي تو مضمر

پويد و در پويه اش نظام ممالک
جنبد و در جنبشش قضاي مقدر

به جاي تن همه البرز بسته در جامه
به جاي دل همه الوند هشته در پيکر

نهفته عاريه چنگال شير در شمشير
نموده تعبيه دندان گرگ در خنجر

به هرچه در دو سرا قاهرند بي آلت
به هرکه در دو جهان قادرند بي لشکر

به نزد دستش ابرست در حساب دخان
به پيش طبعش بحرست در شمار شمر

در شب عيد آن سمن عذار سمن بر
با دو غلام سيه درآمدم از در

کافر در دوزخست و اينت شگفتي
تيغ تو چون دوزخست در دل کافر

وين نه عجب زانکه بويشان بفزايد
مشک چو در آتشست و عود در آذر

خصم تو گريان چنان که ابر در آذار
يار تو خندان چنان که برق در آذر

بسان روح خدنگش مکان کند در دل
به جاي هوش حسامش نهان شود در سر

يکيست ساقي و هر لحظه در يکي مجلس
يکيست شاهد و هر لحظه در يکي زيور