ديوان سيف فرغاني

در گلشن جمال تو روي تو آن گلست
کز عکس خود چو لاله کند هر گياه را

از عشقت آه مي نکنم زآنکه در دلم
شوق تو آتشي است که مي سوزد آه را

منه رخت اندرين ويران که در خلد برين رضوان
بشارت مي دهد هردم بتو فردوس اعلي را

بخارستان دنيا در مکن با هر خس آميزش
که دولت بهر تو دارد پر از گل باغ عقبي را

چو رهبر نيست اي ره رو تمسک کن بشعر من
چو در ره قايدي نبود عصا چشم است اعمي را

بيا که با جگر تشنه در پي آن آب
ز ديده بر رخ من چون دل روان بيني

اي بگرد خرمن تو خوشه چين خورشيد و ماه
ماه با روي تو نبود در محل اشتباه

مرکب تن را جو (و) نان کم کن اي رايض که نيست
حاجتي در مرج ايران رخش رستم را بکاه

چو کردم يک نظر در تو دلم شد مهربان بر تو
مسخر گشت بي لشکر ولايت چون تو سلطانرا

بسي سلطان و لشکر را هزيمت کرد در يکدم
شکسته دل که همره کرد با خود جان مردانرا

وصالت راست دل لايق که شبها در فراق تو
مددها کرد مسکين دل بخون اين چشم گريانرا

دوست گر عرضه کند ملک دو عالم بر تو
در دو عالم مشو از دوست بچيزي خرسند

ترسم که روز وصل نيابي اثر ز من
در من (اگر) فراق تو زين سان اثر کند

کردم برين قرار که يک شب بسوز دل
آهي کنم که در دلت اي جان اثر کند

خفته مر مقصود را چون دست در گردن کني
اي بپاي جست و جو گامي نرفته سوي دوست

مشهر کردمي خود را چو شعر خويش در عالم
بنام عاشقي او گر از من نامدي ننگش

تعالي الله چه رويست آن بنزهت چون گلستاني
درو حسن آن عمل کرده که در فردوس رضواني

چو قد و زلف تو ديدم کنون روي ترا گويم
که خورشيدست بر سر وي و ماهي در شبستاني

بجان بوسي خرم از تو که بهر زندگي دل
لب لعلت نهان کرده است در هر بوسه يي جاني

چو رويت جلوه خود کرد جان در تن بتنگ آمد
چو گل بشکفت بر بلبل قفس شد همچو زنداني

غمت را در دل درويش همچون زر نگه دارم
که باشد مر توانگر را (دفينش کنج ويراني)

کلاه شاهي خوبان بدست ناز بر سر نه
که با اين جسم همچون جان دو عالم در قبا داري

چو گل ز پرده برون آمد و وصال رسيد
ز بيم هجر که در پي بود فغان دارد

از حسن حال او سخني مي رود که باز
در خدمت رخ تو نکو گشت حال حسن

اي که اندر چشم مستت فتنه دارد خوابگاه
دل بزلفت داده ام کز فتنه باشد در پناه