ديوان سيف فرغاني

صوفي صافي بدرد جامه بر خود همچو گل
کآن لب چون غنچه گردد بلبل الحان در سخن

مطرب من قول تست اي من غزل گو بهر تو
حال بر من شد دگر پرده مگردان در سخن

آنرا که دمي ديده دل گشت گشاده
چشم از همه در بست و بروي تو نظر کرد

زآتش شوق تو ما را در دل اين سوزش خوشست
چون نياز از عاشق مهجور و از معشوق ناز

پرده از رو دور کن تا من بمهتاب رخت
در شب زلف تو جويم اين دل گم گشته باز

ماه با سلطان حسنش گوي در ميدان فگند
پس بماند و پيش شد هفتاد ميدان گوي دوست

شاعران گر در سخن گفتن ز من نيکوترند
همچو من زاهل سخن کس نيست نيگو گوي دوست

دل تنگم و ز عشق توام بار بر دلست
وز دست تو بسي چو مرا پاي در گلست

اي بزير زلف تو سايه نشين خورشيد و ماه
زلف و رويت در نقاب عنبرين خورشيد و ماه

گر همي خواهد امان اين از زوال آن از خسوف
گو برو در سايه زلفش نشين خورشيد و ماه

از کلهداران که دارد وز نکورويان کراست
در قبا سرو و صنوبر بر جبين خورشيد و ماه

از آرزوي تو در خاک و خون همي گردم
بيا و عزت خود باز بين و خواري من

ز صبر و عقل درين وقت شکرها دارم
که در فراق تو چون مي کنند ياري من

در سجده گاه بندگي تو چو آسمان
پيش تو بر زمين نهد آن را که رو بود

از آن زمان که مرا بر در تو آب نماند
چو خاک از سر ره برنداشت هيچ کسم

با سر زلف تو گفتم مشو آشفته که هست
جمع را تفرقه در دل ز پريشاني تو

راه رو شب چون شتر تا خوش بياسايي بروز
اي جرس جنبان چو خر در کاروان نيستي

سيف فرغاني دهان در بند و از دل گوش ساز
نطق جان بشنو که گويا شد زبان نيستي

من ار ز پاي درآيم ترا چه غم که چو من
هزار عاشق سرگشته در جهان داري

عهد کرده است که در محمل تن ننشيند
جانم آن روز که از کوي تو محمل برود

نه اهل دل بود آن کو دل از دلبر بگرداند
ز سگ کمتر بود آنکس که رو زين در بگرداند

روز و شب در طلبت گرد زمين گردانست
آسماني که شب و روز مه و خور دارد

مرد عشق از گهر نفس بود در همه حال
چون ترازو که ز رو سنگ برابر دارد

گر لبم بر لب نهي چون کوزه اي شيرين چو جان
در تن همچو سبو آب روانم خوش شود

همچو سگ از خوان تو گر نان خورم نبود عجب
مغز اگر همچون عسل در استخوانم خوش شود