ديوان سيف فرغاني

رو بر بساط عشق او با سيف فرغاني نشين
تا دم بدم بنمايدت در هر رخي آن شاه رو

هر سال شهر را ز رخت در چهار فصل
آن زيب و زينت است کزا شکوفه باغ را

در کار عشق تو دل ديوانه را خرد
زآن سان زيان کند که جنون مر دماغ را

گر من از عشق تو ديوانه شوم باکي نيست
که چو من شيفته در کوي تو بسياري هست

ز روز ما که بمحنت رسد بشام چه غم
ترا که در شب زلفست روي چون قمري

ز بس که خلعت عشق تو جان من پوشيد
خيالم است که در جامه اين منم يا تو

پس اين تويي و مني در ميانه چندانست
که قطره بحر ببيند تو ما شوي ما تو

فدا کند پس ازين جان و دل بدست آرد
چو ديد بنده که در دل همي کني جا تو

سايه بر کار چو من ذره کجا اندازي
که چو خورشيد تو از پرتو خويشي در تاب

آنچه از لطف و کرم در حق من فرمودي
يابي از بنده دعا و ز خداوند ثواب

ماه را زرد شود روي چو در وي نگري
روز را خيره شود چشم چو رخ بنمايي

در هواي عشق تو چون ذره زآن گردان شدم
کآفتاب حسن تو مي تابد از گردون خويش

يار صاحب حسن و ما در دست او چون آينه
چون ببيند آينه شاهد بود مفتون خويش

عاشقان را در درون شمع است و شاهد رو وليک
چون توان کردن صفت از شاهد بيچون خويش

چون غلام عشق گشتي و شد آزاد از دو کون
پس مبارک بنده يي در خدمت ميمون خويش

زآن نگار خوش نمک ديگ دل ما جوش کرد
کآتشي در ما فگند از روي آذرگون خويش

گفت رو از خط ما تعويذ جان کن زآنکه نيست
مارگير زلف ما در عصمت افسون خويش

هرکه او در دام ما افتاد و دادش دانه عشق
همچو مرغ کشته گردد هر دم اندر خون خويش

گر خوهي کز زند عشق اندر تو افتد آتشي
نار شهوت را بکش در طبع چون کانون خويش

اهل دل در کار خرج از معدن جان مي کنند
صرف کن سيم و زر از گنجينه قارون خويش

در سينه يي که هر سو چون خيمه چاک دارد
سلطان عشق گويي خرگاه خويش چون زد

مي گفت دل کزين پس در قيد عشق نايم
بيچاره آنکه لافي از حد خود فزون زد

هر کشته يي که بگرفت آن غم ورا گريبان
او آستين و دامن هردم در آب و خون زد

آن کآب لطف دارد ناگه چو باد بر من
بگذشت و بازم آتش در خرمن سکون زد

تير مژه بر جان بزن اي دوست چو چشمت
افگند در ابروي کمان شکل تو خم را