ديوان سيف فرغاني

اي بشيريني ز شکر در جهان معروف تر
شهد با چندان حلاوت چون تو شيرين کار نيست

مستي و ديوانگي از چون مني نبود عجب
کز شراب عشق تو در من رگي هشيار نيست

در سخن هر لفظ کندر وي نباشد نام تو
صورتش گر جان بود آن لفظ معني دار نيست

شب را بدم چو روز کند روز را چو شب
از شوق (تو) گر آه کند در سحر کسي

در حال من نظر کن و از آه من بترس
کز عشق بهره مندم و از وصل بي نصيب

در شهر با توام خبر عشق فاش شد
از اشکم اين تواتر و از شعرم اين نسيب

دامن زنده دلان گير و از آن پس چو مسيح
بنفس در بدن مرده اثر چون جان کن

در سماع از قول تو عشاق افغان مي کنند
تا تو بي برگ اندرين پرده نوا برداشتي

ترا در خواب چون بينم که مشتاقان رويت را
شبست از بهر بيداري و روز از بهر ناخفتن

اگر همچون نگين در زر نشاند بخت و اقبالم
ز غير تو اگر شمعم بخواهم نقش پذرفتن

من خمش بودم مرا آورد شوقت در سخن
چون دم اندر ني کني لابد برآيد زو خروش

در بوستان که خلعت سبز از بهار يافت
لاله نمونه يي زد و گل برگ آل تست

مدام در پي او رو که راه عشق بداند
که چشم عقل تو کورست اگر بديده بصيري

آمد بر در تو تا مگر از صحبت تو
چون تو سلطان شوم و صحبت اثرها دارد

جان خود را در رهان عشق نه واره ز خود
باز شد مرغي که او را طعمه خود کرد باز

گر بگويد دوست اشک از سر فرو باري چو شمع
ور بخواهد باز آتش در دهان گيري چو گاز

اندرين حالت بيا اي طالب اندر من نگر
تا ببيني بلبلي را باغ و بستان در کنار

با چنين شوق جگر سوزست حال دل چنانک
دايه بي شير و او را طفل گريان در کنار

عاشقم بر تو و بر صورت جان پرور تو
من ازين معني کردم دل و جان در سر تو

کنار جوي چو شد سبز در ميان چمن
بيا بگو که چه خواهم من از تو نوروزي

زين دل که در تصرف مهر تو آمده است
اندازه يي بکن که چه مقدار از آن تست

هنگام بهار اي جان در باغ چه خوش باشد
بر ياد تو مي خوردن بر بوي تو گل چيدن

ملک سلطانيست او را در جمال و حسن از آن
عشق او بر بنده چون بر ملک سلطان غالبست

اي چون تو نبوده گل در هيچ گلستاني
آن کار چه کارست آن کو تازه کند جاني

چون در نمازت جان و دل نبود بجانان مشتغل
تو سوي قبله بعد ازين خواه پشت آور خواه رو