ديوان سيف فرغاني

خانه يي چون حرم و بر در و بامش عشاق
چون مگس جمع شده کآن شکرستان اينجاست

سيف فرغاني از عشق بپرهيز و منه
پا در آن کار که بيرون شد از آن نتواني

اي دوست بي تو ما را اندر جهان چه خوشي
بي چون تو دلستاني در تن ز جان چه خوشي

اين جان نازنين را از جسم راحتي نه
با همدگر دو ضد را در يک مکان چه خوشي

دنيا و آخرت را بهر تو ترک کردم
بي تو درين چه راحت جز تو در آن چه خوشي

ز عشقت خاک اران را بآب چشم تر کردم
من مسکين ندانستم که در ديده ارس دارم

بذکر سيف فرغاني سخن را گر بيالايم
سزد تا مستمع داند که من در آب خس دارم

در مقام شوق تو مست شراب عشق تو
دارد از جز تو فراغت چون فرشته از طعام

بر در تو با دل پرآتش و چشم پر آب
خويشتن را سوخته از پختن سوداي خام

اي بسا درويش زنده دل که در دنياي دون
خفت بر خاک وز خاکش گرد بر دامان نداشت

اي بسا زنده که خود را کس شمرد و چون بمرد
در کفن سگ شد که اندر پيرهن انسان نداشت

پيش ازين بي عشق تو در نظم ما ذوقي نبود
هرکه عاشق گشت بر شيرين شکر گفتار شد

گر ميانت در زرو ياقوت گيرم چون کمر
خدمتي نبود که آن جز خاک و اين جز سنگ نيست

سعدي اريک چند در ميدان تو اسبي براند
مرکب ما پشت ريش و باره ما لنگ نيست

در سخن نيکست هرکس را و بر بالاي چنگ
اين بريشمها که مي بيني بيک آهنگ نيست

چو چشم و ابرويش ديدي ز مژگانش مشو غافل
بترس اي غافل از مستي که تيرش در کمان باشد

چو کرد او آستين افشان و در رقص آمد آن ساعت
بسروي ماند آن قامت که شاخش گل فشان باشد

از جان و دل فزوني وز آب و گل بروني
کين آب (و) لطف هرگز در ما و طين نباشد

اي نرگس تو مست و لب تو شراب رنگ
گل در چمن ز روي تو کرد اکتساب رنگ

گل خنداني و ما در غم تو گريانيم
آخر اين گريه ما زآن لب خندان تا چند

تو مي روي و مرا نقش تست در ديده
بيا که سير نمي گردد از نظر ديده

چندان چو سگ بکوي تو در خفته ام که هيچ
از خاک درگه تو نشانم نمي رود

ما را دليست دايم در هم چو موي زنگي
از خال هندو آسا وز چشم ترک سانت

هرچه در وصف تو گويند و کنند انديشه
آن همه دون حق تست و تو برتر زآني

ژاله بر برگ سمن همچون عرق بر روي او
لاله در صحن چمن مانند آن رخسار نيست