ديوان سيف فرغاني

چو مالک بي زيان باشد ز دوزخ هرکه او دارد
ز رضوان خيال تو بهشتي در سعير دل

وراورا نيز دريابي چنان مگذار (و) مستش کن
که بي آن بدرقه در ره خطر دارد خطير دل

در ره او نبود سنگ و اگر باشد نيز
جز گهر از سر هر سنگ بپايي نرسد

هر که در دور تو بي عشق برآمد نامش
گر بدين عار رضا داد زهي بي ننگي

سيف فرغاني پا بر سر خود نه در راه
زآنکه اين راه دو گامست و تو صد فرسنگي

هر شبي بر خاک ريزم آب چشمي همچو شمع
کآتشي در من فتاد از التهاب روي تو

در فصول هر کتابي فکر کردم سطر سطر
نيست اندر هيچ خط حرفي ز باب روي تو

اي آنکه بهره نيست ترا زين حديث و گويي
در کوي دوست عاشق حيران چه قدر دارد

گر بوسه يي از آن لب ميگون رسد بسيف
مست از نشاط رقص کند روح در بدن

اگر در روز وصل تو نباشم جمع با ياران
من و آه سحرگاه و شب هجران و تنهايي

حرم بر عاشقان تنگست از ياران غار تو
چو سگ بيرون در خسبم من مسکين ز بي جايي

ز جان بازان اين ميدان کسي همدست من نبود
که من در راه عشق تو بسر رفتم ز بي پايي

چو جنت دايم اندر وي همه رحمت فراز آيد
«تو از هر در که باز آيي بدين خوبي و زيبايي »

زهي خورشيد را داده رخ تو حسن و زيبايي
در لطف تو هرکس بر من نبندد گر تو بگشايي

اگر چه ديده مردم بماند خيره در رويت
ببخشي ديده را صد نور اگر تو روي بنمايي

کنون اي سيف فرغاني که پايت خسته شد در ره
برو بار سر از گردن بيفگن تا بياسايي

چو دست عشق او گيرد کمان حکم در قبضه
نه مردي گر برو داري که برجز تو رسد تيرش

شراب عشق در دادي و من چون چشم مخمورت
خرابيها کنم زين پس که مستم کرد تأثيرش

هستي تست گناه تو و او با همه لطف
اين گنه تا بنميري ز تو در نگذارد

از گل سيمين که باد از دست شاخ افشانده است
بر سر گنج است گويي سرو را پا در بهار

تا ز لاف نيکويي گل را زبان بسته شود
تو ز باغ حسن خود يک غنچه بگشا در بهار

کسي کو کم نکرد (دنيا) نيابد در رهش پيشي
کسي کو گم نگشت از خود نشايد جست و جويش را

چو در ميدان عشق او نه مرد جست و جو بودم
بمن کردند درويشان حوالت گفت و گويش را

ز باد سرد کز آن کوي آورد خاکي
چو آب گرم فتد جوش در من از آتش

عشق در دل غم و انده نبود دور از تو
جور لشکر بکش اي خواجه کي سلطان اينجاست