ديوان سيف فرغاني

از پي مالي که امسالت مگر حاصل شود
در پي اين سروران از دست دادي پار دين

بحث و تکرار از براي دين بود در مدرسه
وز تو آنجا فوت شد اي عالم مختار دين

در چراگاه جهان خوش خوش همي کن گاوليس
چون خر نفس ترا بر سر نکرد افسار دين

سيف فرغاني برو آثار دين داران بجان
در کتب مي جو، قوي مي کن بدان آثار دين

ورچه شعر از علم دين بيرون بود، چون عارفان
تا تواني درج کن در ضمن اين اشعار دين

گدا که خوار بود بهر لقمه بر در خلق
همين که نزد توانگر عزيز شد نان مرد

برون شو از مکان و کون تا زيشان نشان يابي
چو در کون و مکان باشي نيابي جاي درويشان

شب قدرست و روز عيد هر ساعت مه و خور را
اگر خود را بگنجانند در شبهاي درويشان

رو بدست عشق زنجير ادب بر پاي نه
وآنگه اين در زن که اندر حلقه مردان شوي

عاقبت چون يوسف اندر ملک مصر و مصر ملک
عزتي يابي چو روزي چند در زندان شوي

تا چو کودک در شکم آسوده دارد مر ترا
رو بنه بر خاک و بر پشت زمين غافل مباش

گر چه در صحراي دنيا دانه نعمت بسيست
همچو مرغ از دام او اي دانه چين غافل مباش

ور چو يوسف همچو مادر بر تو مي لرزد پدر
از برادر خصم داري در کمين غافل مباش

خلق پيش از تو بسي رفتند و بودندي چو من
مرگ داري در قفا اي پيش بين غافل مباش

در نعيم آباد جنت گر سرور جان خوهي
زآن دلي کز بهر او باشد حزين غافل مباش

سيف فرغاني اگر چه همچو من در راه دوست
پيش ازين حاضر نبودي بعد ازين غافل مباش

در خود ار خواهي که بيني دم بدم آثار حق
يک دم از اخبار ختم المرسلين غافل مباش

آن نمي بيني که از گرماي تابستان گداخت
همچو يخ در آب برفي کز زمستان باز ماند

من نپندارم که تأثيري کند در حال تو
خرقه يي با تو گر از آثار مردان باز ماند

وآنکه را در نفس خيري نيست مشتي بدسرشت
از براي نفع خود بر شر دلالت مي کنند

در آن زمان که ز هستي خويش پر بودم
نبود همتم از قيد اين و آن خالي

تا چند باشد اي جان پيش در تو ما را
چون مرغ بهر دانه از خاک بوسه چين لب

هنگام شعر گفتن شوقت مرا قرين دان
زآن سان که در خموشي (با) لب بود قرين لب

وين جهان سفله شان چون هيچ دامن گير نيست
زو قدم بيرون زده سر در گريبان فارغند

کرده اند از بهر رقص از سر نشاطي در سماع
وز دو کون افشانده دست اين پاي کوبان فارغند