ديوان قاآني

در موج خون دو ديده من ماندي بدان
کوه عقيق سايه فکن در شمر شود

بدادمش قدحي مي که همچو جوهر عقل
نرفته در لبش از جام در دماغ دويد

به گاه خشم مژگانهاي او در چشم بدخواهان
چو تير تهمتن در ديده اسفنديار آيد

باد يارب در پناه دولتت فيروز روز
تا نگويد کس که در شب آفتاب آمد پديد

کي نمايد جلوه در هفت آسمان
آنچه در اين خاکدان آمد پديد

زان مي که جسم ازو يکسر خرد شود
نارفته در گلو نگذشته در جگر

در پيش عاشقان هستي بود وبال
در کيش بيدلان مستي بود هنر

هر کس طلب کند با يار خرگهي
وصل مدام را در شام و در سحر

آقاسي آنکه هست شخصش درين جهان
چون روح در بدن چون نور در بصر

آجال نارسيده عيان ديده در قضا
آمال نانوشته فرو خوانده در قدر

آن نص مصحفست که يک نفس در بهشت
نارد گذشت تا نکند جاي در سقر

در نافه غزال گياهي نگشت مشک
تا رنگ خون نگشت ز آغاز در جگر

در بزم خواجه کس ز سعادت نيافت بار
تا همچو حلقه بر در طاعت نکوفت سر

همه سايه در سايه يي همچو بيشه
همه پايه در پايه يي همچو منبر

ز شرمي فرومانده در چهر جانان
به عجزي سرافکنده در پاي دلبر

به طرزي که در پيش جبريل شيطان
بر آنسان که در نزد کرار قنبر

محمد شه آن کز هراسش نخسبد
نه در خانه خان و نه در قصر قيصر

رود حکمش آنگونه اندر ممالک
که در آب ماهي در آتش سمندر

در روز وغا از تف شمشير تو گردون
ماند به يکي آهن تفتيده در آذر

با خشم تو خشتيست فلک در ره سيلاب
با قهر تو خاريست جهان در ره صرصر

در لاله و گل خلق خرامان شده چونانک
در آذر نمرود براهيم بن آزر

وقتست که در روي در آيد کره خاک
چون شاخ گل از نغمه مرغان نواگر

در پيکر اقليم تو جانيست مجسم
در کالبد ملک تو روحيست مصور

کز در قدرت خداي هر دو جهان را
جاي دهد در دو گز زمين مقعر

چرخ شنيدم که خاک در بر گيرد
خاک نديدم که چرخ گيرد در بر