ديوان سيف فرغاني

مرا بلطف خود الهام کرد داور نفس
که دست بر در دل دار و پاي بر سر نفس

اگر از سيم و زر باشد ور از در و گهر باشد
بابراهيم چون شايد بت آزر فرستادن

چو چيزي نيست در دستم که حضرت را سزا باشد
ز بهر خدمت پايت بخواهم سر فرستادن

ز جيب فکر چو سر بر کند سخن در حال
چو موي راست شود فرق او بشانه تو

اي که در مملکت قيصر و خاقان شاهي
مي کن انديشه که کو قيصر و کو خاقانش

دل تنگ نيست گرچه بر او غم فراخ شد
بط تر نگشت اگر چه بدريا در او فتاد

با چنين قامت و بالا چو درآيي در باغ
سر بزير آورد و پاي تو بوسد عرعر

در دور ما از آتش بيداد ظالمان
چون دوذ و سيل تيره شد آب و هواي خاک

تو چنان شاهي که در منشور دولت درج کرد
عشق تو عشاق را انتم علي الحق المبين

دست قدرت بر نياورد از براي جان و دل
مثل او اعجوبه يي در کارگاه ما و طين

صورتي دارد که در وي خيره گردد چشم عقل
ديده معني خود روشن کن و رويش ببين

چون مگس آنجا بسي کردم دهان در تلخ و شور
خوشتر از شيرين نديدم وز شکر باز آمدم

شکرستان ترا چون من مگس در خور بود
زين سوم راندي من از سوي دگر باز آمدم

حامل در بود از مهر تو دل همچون صدف
قطره يي بودم که رفتم چون گهر باز آمدم

من اشتر دل اگر يابم ترا در گردن آويزم
جرس وار و کنم هردم ز درد دل فغان روشن

فراقت آنچه با من کرد پنهان در شب تيره
کجا گفتن توان پيدا، کجا کردن توان روشن؟

چو در وصف جمال تو نويسم شعر خود، گردد
مرا همچون يد بيضا قلم اندر بنان روشن

مرا در شب نمي بايد چراغ مه که مي گردد
بياد روز وصل تو شبم خورشيد سان روشن

چو خندد لعل تو در حال خلقي را کند شيدا
چو دم زد صبح گيتي را کند اندر زمان روشن

شبي در مجمع خوبان نقاب از روبر افگندي
ز نورش شمع رخشان را چو آتش شد دخان روشن

من از دهشت درين حضرت سخن پوشيده مي گويم
در اشعارم نظر کن نيک و حالم بازدان روشن

تو در سود و زيان خود غلط کردي نمي داني
ازين سرمايه نزد تو شود سود و زيان روشن

شب ار چون شمع برخيزي و سوزي در ميان خود را
بسان صبح روشن دل نشيني بر کران روشن

سوي آن بحر شعر ار کش ازين جو قطره يي بردي
کجا آب سخن ماندي ورا در اصفهان روشن

بر هر دلي که کژدم عشق تو نيش زد
از سينه ساخت در طلبت همچو مار پاي