ديوان سنايي

ريش در وعده مجنبان از سر حري بگوي
از پي دوري ره من زود يا «لا» يا «نعم »

در هنرمندي چو سرو اندر چمن گاه نشاط
گاه از نزهت به بال و گاه از شادي به چم

چنگري اي پارسا در عاشق مسکين به کين
تا ز بد فعلي چه داري بر مسلمانان يقين

کم سگال ار نيستي عاشق کزان در آز تن
مانده معني را بجاي و کرده صورت را گزين

جنت باقي کجا يابي و راه بي هوان
تا تو باشي در هواي جوي شير و انگبين

اي به خواب غفلت اندر هان و هان بيدار شو
در ره معني قدم مردانه و هشيار زن

هفت چرخ و چار طبع و پنج حس محرم نيند
روي جز در حق مدار و حکم جز قرآن مکن

تاز دو عيد و يکي قدر چه خيزد ترا
عيد همي بين و قدر در شکن موي او

از پي آن تيز خاطر قد کمان کردي ز غم
پس چو تير اندر کمان در وي دل يکتاه کو

نطع پر اسب و پياده پيل و فرزين و رخست
کار اينها شاه دارد در ميانه شاه کو

ايمن شده از عمر خود و گشت شب و روز
در بي خردي کيسه به طرار سپرده

زان پيش که نوبت به سر آيد تو در آن کوش
تا مرده زنده شوي اي زنده مرده

تا تو خود کي مرد آن باشي که خود را چون خليل
در کف محنت چو گوي پهنه غازي کني

نيست سوداي دفاع تو که در بازار صدق
با خس و خاشاک مي خواهي که بزازي کني

مگذران در لهو و بازي عمر ليکن روز حشر
کيفر آن گاهي بري با حور عين بازي کني

اگر بودي دلت مشتاق در گفتار بسم الله
ترا هر دم هزاران نعره «هل من مزيد» ستي

به هفت کشور تا شکر پنج و ده گويم
نبود خواهم ساکن دو روز در يک جاي

شکر چدن آيد خرد و جان ز ره گوش
چون در سخن آيد لب چون پسته مقالت

زانگونه مي صرف که چون يک دو سه خورديم
در چشم خود از بي خبري هيچ نمانيم

در چشم سر و ديده سر مر همگان را
باطنت به گل ماند و ظاهرت به نسرين

اي جان به فدايت که ببردي تو ز ما جان
اي تن به فدايت که بر آيي ز در تن

گر باد و بروتم بجز از خاک در تست
چون شانه تو خود سبلت و ريشم همه بر کن

چشم تو ز بس حور چو بتخانه چين باد
وز خشم تو در ابروي بدخواه تو چين باد

اين شعر که در مدح تو امروز بخواندم
حقا که چنين بود و چنانست و چنين باد

تا کي بود رازم نهفت، غم، خانه صبرم برفت
لقمان چنين در صبر گفت، الصبر مفتاح الفرج