ديوان قاآني

جاودان در چنگل شاهين و در چنگال شير
ز احتسابت جاي غرم و لانه عصفور باد

مست در بستر من خسبد و رندان دانند
حالت مست که در بستر هشيار افتد

خنجر بران در پنجه او روز عزا
همچو برقيست که در قلزم زخار افتد

به گرد وقعه تيرش در صف بدخواه پنداري
شهابي در شب تاريک قصد اهرمن دارد

نه در طريقه رندي حريص بايد بود
نه در صلاح و ورع اقتحام بايد کرد

يا رب که در زمانه ملک شادکام باد
کز فصل در زمانه مرا شادکام کرد

گاه بر مانند نساجان پرند از نسترن
در سمن ديبا و در گل پرنيان مي آورد

رفعت کاخ جلالش در سه ايوان دماغ
کاردانان يقين را در گمان مي آورد

گل پرورد در مشک چين گوهر فشاند زانگبين
بيضا نمايد ز آستين مه در گريبان پرورد

پوشيده گلبرگ طري در زير زلف سعتري
گويي روان مشتري در جرم کيوان پرورد

آن در تحير اين که نخستين کجا شتابد
اين در تفکر آنکه نخستين کدام گيرد

در رزم تيغ کينه چو بهمن آخت
در بزم جام زر چو سکندر زد

صيد اندر آن حرامست در ملت پيمبر
مي اندر اين حلالست در مذهب خردمند

خنگش چو در تکادو غوغا و ملک ختلان
عزمش چو در روارو آشوب و مرز ميمند

از قهر کينه توزش ولوال در بخارا
از رمح فتنه سوزش زلزال در سمرقند

در کف شيخ عصا در کف ميخواره قدح
اژدها با يد بيضا اثر آميخته اند

وگر بهشت دهندم کناره مي گيرم
در آن زمان که مرا جاي در کنار کند

گرفتم آنکه بود در شاهوار سخن
نه جايگه به صدف در شاهوار کند

عنان قهر تو در خرق و التيام فلک
حکيم فلسفه را باز در گمان افکند

گه سعايتها کند درباره مسعود سعد
تا مر او را در لهاور سکنه در زندان کند

آنکه رايش در اصابت خنده بر بيضا زند
آنکه نطقش در فصاحت گريه بر سحبان کند

دست جودش در سخاوت طعنه بر حاتم زند
طبع رادش در کرامت فخر بر قاآن کند

باش تا شيران تبت را کشد در پالهنگ
واهوان تبتي را شير در پستان کند

سر نهد در کف ارادت او
هر کرا در کف اختيار بود

سنگ در سنگ سنگ در دل کوه
و او بر اين هر سه کامگار بود