ديوان سنايي

چون در آن شب شخص روحم نزد آن حضرت رسيد
صورت هستي نديدم نقش من مقهور بود

هر که در ميدان مردي پيش او يکدم زند
رخش او گوساله گردد گر همه رستم بود

در شبي کو عذر «اخطانا» همي خواهد ز حق
جبرئيل آنجا چو طفل ابکم و الکن بود

در جهان دردي طلب کان عشق سوز جان بود
پس به جان و دل بخر گر عاقلي ارزان بود

حور و غلمان در ارم او را نمايند بگذرد
ديده از غيرت ببوسد دوست را جويان بود

چنگ در فرمان او زن عمر خود را زنده دار
گر نه فردا روزگارت را به غم تاوان بود

هر کرا دل بود از شست لقا راست چو تير
خواب در ديده او جز سر پيکان نشود

تا تو خوشدل نشوي در پي دلبر نرسي
تا که از جان نبري جفت تو جانان نشود

شربت از دست سنايي خور و ايمن مي باش
زان که گاه طمع او بر در خصمان نشود

سخت پي سست بود در طلب کوي تو آنک
مرد را باديه بر ياد تو بستان نشود

کيسه ها دوخته بر درگهت از روي اميد
زان که بي لطف تو کس در خور غفران نشود

آن منبه که ز تنبيه وي اندر همه عمر
هيچ دل در ره دين معدن عصيان نشود

ديو گريان نشود تا به سخن بر کرسي
آن لب پر شکر و در تو خندان نشود

نيست عالم چو تو در هيچ نواحي و کسي
صدق اين قول چه داند که خراسان نشود

هر که را رنگيست همچو نيل در آب افکنيد
هر که را بوييست همچون عود بر آذر نهيد

نفس را چون بر جگر آبيست آتش در زنيد
عقل را چون بر کله پشميست بندش بر نهيد

ناحفاظيرا چو سگ ار تاختيد از پيش در
آن گه ي با يار آهو چشم برتر بر نهيد

چون ز روي هستي از من در من ايماني نماند
گر مسلمانيد يک ره نام من کافر نهيد

گر مخالف خواهي اي مهدي در آ از آسمان
ور موافق خواهي اي دجال يک ره سر برآر

باش تا بر باد بيني خان راي و راي خان
باش تا در خاک بيني شر شور و شور شار

گلبني کاکنون ترا هيزم نمود از جور دي
باش تا در جلوه ش آرد دست انصاف بهار

حرص و شهوت در تو بيدارند خوش خوش تو مخسب
چون پلنگي بر يمين داري و موشي بر يسار

مال دادي ليک رويست و ريا اندر بنه
کشت کردي ليک خوکست و ملخ در کشت زار

خشم و شهوت مار و طاووسند در ترکيب تو
نفس را آن پايمرد و ديو را اين دست يار

حق همي گويد بده تا ده مکافاتت دهم
آن به حق ندهي و پس آسان بپاشي در شيار