167906 مورد در 0.08 ثانیه یافت شد.
ديوان سنايي
لاجرم در ما ز دانش مايه صد چندان بماند
منت ايزد را که جان در مدحت سلطان بماند
در جهان مشتي بخيل کور و کر و لال ماند
بوحنيفه رفت و زو در گرد عالم قال ماند
شد نجاشي وز فسونش چند گون اشکال ماند
در مداين از بناي قصر او اطلال ماند
يک گره را گنجها بر طاعت و اهمال ماند
چشم عبرت کور و گوش زيرکي کر کرده اند
زان که اهل فسق از هر گوشه سر بر کرده اند
با عمر در عدل ظالم را برابر کرده اند
مومنان زفت را بي زور و بي زر کرده اند
لاف خود افزون ز پور زال و نوذر کرده اند
مر مخنث را امين خوان و دختر کرده اند
تا دگر ره بر سر آن لاف رعنايي شدند
لاجرم هر جا که خفت از خاک او عنبر برند
همچنان باشد که از جاهل دوصد کشور برند
هر که زلف يار دارد چنگ چون در ما زند
کي شود در دل چو لاف از رنگ نابينا زند
آتش اندر سعد و نحس گنبد خضرا زند
تکيه کي بر مسند «لا خوف » و «لا بشري » زند
چون خنثي و مخنث نه مرد و نه زنند
رفتم آنجا گر چه راهي صعب و شب ديجور بود
اي بسا درويش دل ريشا که او مذکور بود
زان که هر سنگي در آن ره بر مثال طور بود
زان که نام من رهي در عاشقي مشهور بود