ديوان قاآني

ميغست در تصاعد و قلاب آفتاب
کاهست در تحرک و جذاب کهربا

عکسي ز لوح حکمت او هرچه در زمين
نقشي ز کلک قدرت او هرچه در سما

در کارگاه امر تويي مير پيش بين
در بارگاه ملک تويي شاه پيشوا

ليکن ترا مجال بيان نيست در درود
ليکن ترا قبول سخن نيست در ثنا

چندم به کارگاه طلب نفس در تعب
چندم به بارگاه فنا روح در عنا

مگذار بيژنم را در قعر تيره چه
مپسند بهمنم را در کام اژدها

قضا تيريست در شستش فنا تيغيست در دستش
چو ماهي بسته شستش همه دنيا و مافيها

زمين گوييست در مشتش فلک مهري در انگشتش
دوتا چون آسمان پشتش به پيش ايزد يکتا

رخش پيرايه هستي دلش سرمايه هستي
وجودش دايه هستي چه در مقطع چه در مبدأ

تا رخت برد انده در سايه آهو
تا بال زند محنت در بنگه عنقا

زان حقه بود در دل من رشکي پنهان
زين شقه بود در رخ من اشکي پيدا

چون فتح رواني ز چه در لشکر خسرو
چون بخت دواني ز چه در موکب دارا

بگشاي کمر که تا کمر بندد
در خدمت تو در آسمان جوزا

در جانسوزي چو چرخ بي مهلت
در کين توزي چو دهر بي پروا

ايدون به پشت گرمي الطاف کردگار
در يخ چنان روم که در آتش سمندرا

در دل او نيست کين دشمنان آري به طبع
آدمي در دل نگيرد کينه انعام را

عزت چو در قناعت و ذلت چو در طمع
بايد قناعت از همه کس بيشتر مرا

ديدي دو سال پيشم در ملک خاوران
بيني دو سال ديگر در باختر مرا

از رشک کفت چو لعل رماني
خون در جگر است در عمان را

خسروا تا درفشان گرديده در مدحت حبيب
گشته خورشيد از فروغ فکرتش در احتجاب

يا به جادويي فلک در حقه ياقوت زرد
کرد پنهان صد هزاران مهره از در خوشاب

نام او در نامه ايجاد حرف اولين
ذات او در دفتر توحيد فرد انتخاب

کني آنچه با نامه يي در معارک
کني آنچه با خامه يي در محارب

فروزنده دري در آن ليل الليل
چو آويزه در ز جعد کواعب

چو جان بدانديش او در معارک
تن بينوايان نوان در مصاطب