ديوان سنايي

حرفها ديدم که خود را يک به يک بر مي زند
پيش من زاري کنان زانسان که پيران در دعا

و آن دگر گفتي مرا کن قافيت در مدح او
تا بدرم همچو اقبالش مخالف را قفا

ز برق و باد به بيني بر آسمان و زمين
حسام وار شدست وز ره در آتش و آب

به صدر دولت بايسته اي واندر خور
چنانکه هست و ببايست و در خور آتش و آب

معاقبست حسودت به دو مکان به دو چيز
به سان فرعون در مصر و محشر آتش و آب

به زير فکرت و کلک تو خاست بر در نظم
ز خاک و باد از آنست برتر آتش و آب

به سان صرصر ليکن به گاه تابش و خوي
که ديد ساخته در طبع صرصر آتش و آب

تو روي شادي افروز و آب غم بر از آن
هني و روشن در جام و ساغر آتش و آب

در آب و آتش بي حد چرا شوم غرقه
چو هست باد و هوا را مقدر آتش و آب

ز خون ببست دل و چشم پس چو آهن و خاک
چراست در دل و چشمم مجاور آتش و آب

بريد فکرت کلک تو خواست بر در نظم
ز خاک و باد از آنست برتر آتش و آب

وليک از آتش و آبست ديده و دل من
چو در ثناي تو کردم مکرر آتش و آب

عدل از در او گويان با ظلم که: لا تامن
جود از کف او گويان با بخل که:لا تقرب

فردوس اعلا روي تو حکم تجلي کوي تو
اي در خم گيسوي تو جانها همه جانان طلب

نازان ز قربت جد و عم، خرم به ديدارت حشم
بنماي هان اي محتشم قرب دو عالم در دو لب

ابر و جبهت او راست چو شمس اندر قوس
کله و طلعت او راست چو مه در عقرب

گه گه آيد بر من طنز کنان آن رعنا
همچو خورشيد که با سايه در آيد به طرب

اي فلک قدر يقين دان که بر مدحت تو
نيست در شاعري من نه ريا و نه ريب

شير طبعم نکند همچو دگر گرسنگان
بر در خانه و بر خوان چو سگ و گربه شغب

محکم عنان در چنگ من سوي نگار آهنگ من
بسپرده ره شبرنگ من گاهي سريع و گه خبب

در منزل «سلما» و «مي » گشتم همي ناخورده مي
تن همچو اندر آب ني دل همچو بر آتش قصب

آمد به گوشم هر زمان آواز خضر از هر مکان
کايزد تعالي را بخوان در قعر قاع مرتهب

خسته دل من در حزن گفتي مر الاتعجلن
چون گفتمي با ديده من «انا صببنا الماء صب »

و آنجاي که بخشايش ما دم زد اگر تو
در عمر گنه بيني آن گه گنه ماست

حقا که نه بر زندگي و دولت و دينست
هر عزم که در رغم سفيهان تبه ماست