ديوان سنايي

کي بدين کفر و بدين ايمان من تن در دهد
هر کرا باشد چنان زلف و چنان رخساره اي

چو فسون دانم کردن چه حيل دانم ساخت
تا بدانم که تو در دام که آويخته اي

در وصل تو با خوي تو از روي خرد نيست
جان را ز خم زلف تو اميد رهايي

نازي در سر که چه يعني من نيکوم
تا تو بدين سيرتي نه تو و نه نيکويي

چرا گويي سنايي اين گر او را خود شکارستي
ز دست سينه کبک دري او را در آرستي

يار اگر در کار من بيمار ازين به داشتي
کار اين دلخسته را بسيار ازين به داشتي

کار من مشکل شد ارني دوست در دل بردنم
نرگس بيکار را بر کار ازين به داشتي

شد دلم مغرور آن گفتار جان افزاي تو
آه اگر در عشق من گفتار ازين به داشتي

با سنايي عهد و پيمان داشتي در دل مقيم
گر سنايي مرد بودي کار ازين به داشتي

کشيدي در ميان کار خلقي را به طراري
پس آنگه از ميان خود را به چالاکي بدر بردي

کنون چون توبه بشکستم به خلوت با تو بنشستم
ز مي بايد که در دستم نهي هر ساعتي جامي

پس چو ميدان فلک را نيست خورشيدي چو تو
چون فلک هر روز گرد خاک در گردم همي

گر هنوز از دولبش جويم غذا نشگفت از آنک
در هواي عشقش اکنون کفچه بر گردم همي

روي زرد من ز عکس روي چون خورشيد اوست
زان چو سايه گرد آن ديوار و در گردم همي

صدهزاران جان متواري در آري زير زلف
چون به دو کوکب کمند حلقه ها را خم زني

در خرابات نهاد خود بر آسودست خلق
غمزه بر هم زن يکي تا خلق را بر هم زني

ز بهر چشم تو نرگس همي پويم به هر مجلس
نديدم در غمت مونس بجز باد سحرگاهي

آهم شکست در بر ز آن دم که ديد چشمم
آن حسن بي تباهي و آن لطف بي تناهي

ز آن آه بر نيارد زيرا که هست پنهان
آه از درون جانش تو در ميان آهي

جامه غم بدرم من ز طرب چون تو مرا
حب در بسته ميان جام غم انجام دهي

چه خوش بود آن وقتي کز سوز دل از شوقت
در راه تو مي کاريم از ديده گلستانها

چون به شاهين قضا انصاف سنجي گاه حکم
جبرئيل از سد ره گويد با ملايک در ملا

دانش عبدالودودي بايد اندر طبع و لفظ
تا بود مر مرد را، در صدر دين، زيب و بها

صد علي در کوي ما بيش ست با زيب و جمال
ليک يک تن را نخواند هيچ عاقل مرتضا

تا بيابد حاجي و غازي همي اندر دو اصل
در مناسک حکم حج وندر سير حکم غزا