ديوان سنايي

باده با فرعون خوري از جام عشق موسوي
با علي در بيعت آيي زهر پاشي بر حسن

در وصف تو عقل و جان چون من شده سرگردان
اي وهم ز تو حيران آخر چه جمالست اين

پرسي: چو مني دلبر بيني تو به عالم در
اي ماه نکو منظر آخر چه سوالست اين

هر مرغ که زيرک تر هر مرد که عاقل تر
در شد به جوال تو آخر چه جوالست اين

صف زده در پيش او خلق خروشان شده
تن زده آن ماه را فارغ و خاموش بين

از دو ياقوتش دو چيز طرفه يابم در دو حال
چون بگويد حلقه باشد چون خمش گردد نگين

هر زمان گويي سنايي کيست خيز اندر نگر
هم سنا و هم سنايي را در آن صورت ببين

يک زمان در هجر و وصل او شود خرم دلم
اين چه آفت رفت يارب بر من از ديدار او

عشق تو مرغي ست کو را اين خطابست از خرد
اي دو عالم گشته عاجز در سر منقار تو

نيست منزل صبر را يک لحظه پيش من چنانک
نيست قيمت شرم را يک ذره در بازار تو

ترس من در عذر تو افزون بود از جنگ از آنک
نفي استغفار باشد عين استغفار تو

ايمني از چشم بد زان کز صفا بينندگان
جز که شکل خود نمي بينند در رخسار تو

اي بسا در حقه جان غيورانت که هست
نعره هاي سر به مهر از درد بي فرياد تو

شير چرخت ز پي آب همي سجده برد
من چه سگ باشم تا خاک بوم بر در تو

پس گر به رود جيحون غرقه شوم در آب
غرقه بمان مرا تو و کشتي مدار رو

گر در بهشت باقي و تنها تو ميروي
ما را تو دست گير و به مالک سپار رو

اي تف عشقت به يک ساعت به چاه انداخته
هر چه در صد سال عقل ما ز جان اندوخته

اي دل اندر بيم جان از بهر دل بگداخته
جان شيرين را ز تن در کار دل پرداخته

ياد کن آن مرد را کو پاي در دريا نهاد
از پسش دشمن همي آمد علم افراخته

در هواي شمع عشق و شمع مي پروانه وار
پيشواي خلد و صدر سدره را پرواز ده

پيش کان پير منافق بانگ قامت در دهد
غارت عقل و دل و جان را هلا آواز ده

ما چو اندر عشق تو يکرويه چون آيينه ايم
تو چرا در دوستي با ما دو سر چون شانه اي

شمع خود خواني همي ما را و ما در پيش تو
پس ترا پرواي جان از چيست گر پروانه اي

هر کجا صحراست گرم و روشنست از آفتاب
تو از آن در سايه ماندستي که اندر خانه اي

گه در ايمان از رخ ايمان فزايش حجتي
گاه بر کفر از دو زلف کافرش پتياره اي