ديوان سنايي

خيز تا در صف عقل و عافيت جولان کنيم
نفس کلي را بدل بر نقش شادروان کنيم

در دل ار خيل خيال از سحر دستان آورد
از درخت صدق بر روي صد عصا ثعبان کنيم

عشق او در قلب ما چون هست سلطاني بزرگ
نقش نقد ضرب ايمان نام آن سلطان کنيم

عاشق و معشوق و عشق اين هر سه را در يک صفت
گه زليخا گه نبي گه يوسف کنعان کنيم

دست او بر گردن من همچو چنبر بود و من
دست خود در گردن او همچو چنبر داشتم

سنايي خوانم آن ساعت که فاني گشتم از سنت
سنايي آنگهي باشم که در بند سنن باشم

ز بي خوابي همي خوانم به عمدا اين غزل هردم
«همه شب مردمان در خواب و من بيدار چون باشم »

در راه عشق اي عاشقان خواهي شفا خواهي الم
کاندر طريق عاشقي يک رنگ بيني بيش و کم

روزي بيايد در ميان تا عشق را بندي ميان
عيسي ببايد ترجمان تا زنده گرداند به دم

مسکن من در بيابان مونس من آهوان
هر کجا من ني زنم از خون دل جيحون کنم

هر شبي گويم که خون خود بريزم در فراق
باز گويم اين جهان و آن جهاني چون کنم

ما عجب خواريم در چشم تو اي يار عزيز
گويي از روم و خزر نزدت اسير آورده ايم

از براي کشتن ما چند تازي اسب کين
کز جفايت مرده و دل در غمت پرورده ايم

هر کسي راه ازين ره به قدم مي سپرد
ما در اسپردن اين راه به جان آمده ايم

ما کلاه خواجگي اکنون ز سر بنهاده ايم
تا که در بند کله دوزي اسير افتاده ايم

او کلاه عاشقان اکنون همي دوزد چو شمع
ما از آن چون شمع در پيشش به جان استاده ايم

ما ز خصمانش کي انديشيم کاندر راه او
خوان جان بنهاده و بانگ صلا در داده ايم

تا سنايي وار دربستيم دل در مهر او
ما دو چشم اندر سنايي جز به کين نگشاده ايم

نفس ما خصمي عظيم اندر نهاد راه ماست
غزو اکبر باشد ار در روي او خنجر کشيم

پاي ما در دام عشق خوبرويان بسته شد
زين قبل درد و بلاي عاشقي بر سر کشيم

قصر قيصروان کسري گر نباشد گو مباش
ما به مردي حلقه در گوش دو صد قيصر کشيم

ما چو وامق او چو عذرا ما چو رامين او چو ويس
رطل زيبد در چنين حالي اگر صهبا زنيم

شخص را مي وار هر شب در بر ويس افگنيم
بوسه وامق وار هر دم بر لب عذرا زنيم

بر بخفتن گاه صحبت در بر ما افگند
لب به بوسه گاه عشرت بر لب او ما زنيم

هر زمان ما را دلي کي باشد و جاني دگر
تا به عشق بي وفايي ديگر آتش در زنيم