ديوان سنايي

چون در کنار آرم ترا از دست نگذارم ترا
چون جان و دل دارم ترا اين آرزويم نيست بس

اي سنايي دل بدادي در پي دلدار باش
دامن او گير و از هر دو جهان بيزار باش

کار پروانه ست گرد شمع خود را سوختن
تو نه آخر کمتر از پروانه اي در کار باش

دين و دنيا جمله اندر باز و خود مفلس نشين
در صف ناراستان خود جمله مفلس وار باش

چون همي داني که باشد شخص هستي خصم خويش
پس به تيغ نيستي با خلق در پيکار باش

اي سنايي جان ده و در بند کام دل مباش
راه رو چون زندگان چون مرده بر منزل مباش

در نهاد تست با تو دشمن معشوق تو
مانع او گر نه اي باري بدو مايل مباش

در جهان ما را کنون شش چيز بايد تا بود
زخم ما بر کعبتين خرمي امروز شش

که تا هر گوهري بيني که عکسش در شب تاري
فرو ريزد چو مهر و ماه بر ياقوت گويانش

تا زنده شود مجلس ما از رخ و زلفت
در مجلس ما مشک و گل آر اي پسر خوش

گهي از دست تو گيريم چون آتش مي صافي
گهي در وصف تو خوانيم شعر آبداري خوش

هم به جان تو که بر ياد لب نوشينت
هر چه در عالم زهرست توان کردن نوش

گريزد در عدم هر روز و هم شب
ز شرم روي و مويت چون دي و دوش

او بلبله بر دست و خرد سلسله در پاي
او غاليه بر گوش و رهي غاشيه بر دوش

در سراي دوستي آن به که فرشي افگنم
خشت او باشد ز جان و خون او باشد ملاط

احتياط و حزم کردم در بلا و درد عشق
تيغ تقدير آمد و شد پاک حزم و احتياط

در جهان برهان خوبي شد بت دلدار من
تا شد او برهان خوبي من شدم برهان عشق

تا دل کم عشق تو در بست به شادي
بستيم به جان بر غم عشقت کمر دل

زان که گل بنده آن روي خوش خرم تست
در هواي رخ تو دست من و دامن گل

چون به ظاهر بنگري در کار من گويي مگر
با سلامت هم نشينم وز ملامت رسته ام

اين سلامت را که من دارم ملامت در قفاست
تا نه پنداري که از دام ملامت جسته ام

زان همي کمتر کنم در عشق فرياد و خروش
کاتش دل را به آب ديدگان بنشانده ام

مده پندم که در طالع مرا عشقست و قلاشي
کجا سودم کند پندت بدين طالع که من زادم

ز رنج و زحمت عالم به جام مي در آويزم
که جام مي تواند برد يک دم عالم از يادم

بار خدمت را به کشتي سعادت در کشيم
پس خروشي بر کشيم و کشتي اندر يم زنيم