ديوان سنايي

دوش ما را در خراباتي شب معراج بود
آنکه مستغني بد از ما هم به ما محتاج بود

مير خوبان را کنون منشور خوبي در رسيد
مملکت بر وي سهي شد ملک بر وي آرميد

ور همي خواهي که گردد کار تو همچون نگار
چون سنايي خويشتن در عشق او بر کار دار

اي سنايي خيز و در ده آن شراب بي خمار
تا زماني مي خوريم از دست ساقي بي شمار

من نه تنها عاشقم بر تو که بر هفت آسمان
کشته هست از عشق تو چندان که نايد در شمار

چون رخ به سراب آري اي مه به شراب اندر
اقبال گيا رويد در عين سراب اندر

راز «ارني ربي » در سينه پديد آيد
گر زخم زند ما را چشم تو به خواب اندر

اي جوهر روح ما در هم شده با عشقت
چون بوي به باد اندر چون رنگ به آب اندر

مجلس ما از جمال خود برافروز اي غلام
مي ز جام خسرواني در قدح ريز اي پسر

زلف تو دام است و خالت دانه و ما ناگهان
بر اميد دانه در دام او افتاديم اي پسر

در ره عشق تو ما را يار و مونس گفت تست
زان بگفتي از تو مي خواهم ياري اي پسر

کودکي کان را به معني در خم چوگان زلف
همچو گويي روز و شب گردان نداري اي پسر

کي شدندي عالمي در عشق تو يعقوب وار
گر نه از يوسف جهان را يادگاري اي پسر

اي سنايي کفر و دين در عاشقي يکسان شمر
جان ده اندر عشق و آنگه جان ستان را جان شمر

چشمه حيوان چه جويي قطره اي آب از نياز
در کنار افشان ز چشم و چشمه حيوان شمر

اکنون طريقي پيش کن تدبير کار خويش کن
در راه عشق اين کيش کن ک «المنع کفر بالبشر»

بر گرد يکي گرد دل ما و در آن دل
گر جز غم خود يابي آتش زن و بفروز

در کوي عشق راست نيابي چو تير و زه
تا پشت چون کمان نکني روي همچو توز

چون در ميان عشق چو شين اندر آمدي
چون عين و قاف باش همه ساله پشت قوز

گر مرد اين رهي قدم از جان کن و در آي
ور عاجزي برو تو و دين و ره عجوز

با رخ و با زلف تو در سر بازار عشق
فتنه به ميدان درست عافيت اندر حرس

جزع تو بر هم گسست بر همه مردان زره
لعل تو در هم شکست بر همه مرغان قفس

کرد مرا همچو صبح روي چو خورشيد تو
تا همه بي جان زنم در ره عشقت نفس

در جستنش روز و شبان گشتم قرين اندهان
پايم ببوسد اين جهان گر بر تو يابم دسترس

آن شب که ما پنهان دو تن سازيم حالي ز انجمن
باشيم در يک پيرهن ما را کجا گيرد عسس