ديوان فروغي بسطامي

روزي اگر در آغوش سروي کشي قباپوش
سهل است در محبت پيراهني دريدن

در جلوه گاه دوست نگاهي فزون مخواه
در کارگاه عشق دم از بيش و کم مزن

در عهد زلفش يک جمع شيدا
در دور چشمش يک شهر مفتون

در چشم شاه صورت عين علي نگر
در عين نور معني نور خدا ببين

در کمال استغنا فقر و ذلتم دادند
در نهايت قدرت عجز و انکسارم بين

در عهد شه کلام فروغي بها گرفت
يارب که در زمانه بماند زمان او

دلا هزار بلا در ولاي او ديدي
کسي صبور نديدم در اين بلا جز تو

گوهر مقصد صاحب نظراني ليکن
در دم افعي و در کام نهنگ آمده اي

تا زلف تاب مشتاقان برد در حال جنبش
ترک چشمت خون هشياران خورد در عين هستي

در چنگ من نيامد مرغي ز هيچ گلشن
در دام من نيفتاد صيدي ز هيچ وادي

اي خانه شهري نگهت برده به يغما
در شهر دلي کو که در او خانه نکردي

در حلقه مشکينت سر رشته آزادي
در حلقه مرجانت سرمايه جان داري

چو در ميناست مي، ياقوت رخشان است پنداري
چو در ساغر چکد، لعل بدخشان است پنداري

چو افتد در بلورين کاسه عکس طلعت ساقي
پري در خانه آيينه پنهان است پنداري

مرا از انجمن در گوشه خلوت نشانيدي
ولي با مدعي خوش خلوتي در انجمن داري

ديدم جمال قاتل در وقت جان سپاري
دادم تسلي دل در عين بي قراري

دل بند و دل گسلي، در دلبري مثلي
هم در حضور دلي هم غايت از نظري

بتان کج کله آنجا که در ميان آيند
تو در ميان بت کج کلاه من باشي

در عالم جواني کاري نيامد از من
دستي زدم به پيري در دامن جواني

خلقي از روي تو در کوچه بي آرامي
جمعي از موي تو در حلقه بي ساماني

شبها ببايد از مژه خون در کنار کرد
تا در کنار دوست شبي را سحر کني

ترک سرمستي و در کردن خون هشياري
طفل ناداني و در بردن دل دانايي

« در هر دو جهان آرزوي روي تو دارم
در دست ز محصول جهان موي تو دارم

خواهي که در اين عالم يک عمر کنم شاهي
در خيل غلامانت يک روز حسابم کن

ديوان قاآني

کس گفت رنگها همه در خامه قدر
کس گفت ننگها همه در نامه قضا