جمشيد و خورشيد ساوجي

ناصحا، تن زن و بسيار مدم، کاين دم تو
گر شود آتش از آن نيست که در ما گيرد

کار چو با عقل بود عشق مجالي نداشت
عشق درآمد ز در عقل من از کار برد

چون شمع من در انجمن مي ريزم آب خويشتن
از دست خود شايد که من خاک سيه بر سر کنم

لاف هوا داري زدم با آفتابي لاجرم
چون ذره مي گردم به جان تا خدمتش در خور کنم

بس که رگ جان زدم در غم عشقت چو چنگ
غير رگ و پوست نيست هيچ بر اعضاي من

حبذا وقتي که ما را در سرا بستان وصل
چون گل و بلبل مجال خنده و گفتار بود

اشک خود را همه در کوي تو کرديم به خاک
عمر خود را همه بر بوي تو داديم به باد

شب و روزم چو ماه و مهر در تاب
نه روز آرام مي گيرم نه شب خواب

هر گوشه چشم خوشت از ناز جهاني است
من در غمت از هر دو جهان گوشه گزيدم

دوستان گويند دل را صبر فرماييد، صبر
چون کنم اي دوست چون دل نيست در فرمان ما؟

ز پشت باد پا چون باد در تک
به رمح آن حلقه ها بر بود يک يک

اي جان کم ازو گير و برو با غم اوباش
دل رفت و همه روزه در آن مي نتوان شد

دل ما در پي آن يار، که جانانه ماست،
گشته سرگشته و او همدم و همخانه ماست

فرو برده به پيش باد هر دم خون دل لاله
که از سودا دل لاله بسي خون در جگر دارد

ديوان سنايي

باز تابي در ده آن زلفين عالم سوز را
باز آبي بر زن آن روي جهان افروز را

لب ز هم بردار يک دم تا هم اندر تير ماه
آسمان در پيشت اندر جل کشد نوروز را

مي ده اي ساقي که مي به درد عشق آميز را
زنده کن در مي پرستي سنت پرويز را

مايه ده از بوي باده باد عنبربيز را
در کف ما رادي آموز ابر گوهر بيز را

ذره اي از حسن او در مصر اگر پيدا شدي
دل ربودي يوسف يعقوب بن اسحاق را

آب خورشيد و مه اکنون برده شد کو بر فروخت
در خم زلف از براي عاشقان قنديل را

چرخ بي آرام را اندر جهان آرام نيست
بند کن در مي پرستي چرخ بي آرام را

نه بهشت از ما تهي گردد نه دوزخ پر شود
ساقيا در ده شراب ارغواني فام را

گاه پيري آمد از عشق تو بر رويم پديد
آنچه پنهان بود در دل گاه برنايي مرا

از آن مي خوردن عشقست دايم کار من هر شب
که بي من در خراباتست دايم يار من هر شب

برهنه پا و سر زانم که دايم در خراباتم
همي باشد گرو هم کفش و هم دستار من هر شب