ديوان سلمان ساوجي

اي که ز حفظ عدل تو مملکت است در امان
ور نکند دمي مدد عدل تو واي مملکت

تير تو بر عدوت گشت همچو که بوم شوم پي
در صف دوستان تو هست هماي معرکه

بيخ عدو به تيغ زن زانکه بود مجامله
در همه جا به جاي خود جز که به جاي معرکه

پشت و پناه لم يزل باد تو را که در ازل
يافت جمال خلقتت فر و بهاي ايزدي

باد فلک غلام تو و آنکه شعارش اين بود
نوبت سلطنت تو را در دو سراي ايزدي

سر مي کشيد بر فلک از قدر و اعتبار
بگذشت سر ز چرخش و در چنبر اوفتاد

هر کجا در باب فضلت عقل فصلي خوانده است
انس و جان گوياي آمنا و صدقنا شده

گر تو دريايي چه داري کان رحمت در کنار
ور تو کاني کي بود کان معدن دريا شده

بوده با ايوب همسر درگه صبر و شکيب
گشته با جبريل همره در ره خوف و رجا

ور به طاعت گفت عيسي را واوحينا به
در يقيمون الصلوة آمد تو را از حق ندا

يک مثالث در ولايت روي و موي قنبر است
کز سواد گيسويش شب را معطر کرده اند

تا که در درياي مدحت آشنايي مي کنم
هر چه نه مداحي توست آن ريايي مي کنم

تا مگر خود را به منزل در رسانم از درت
بر اميد توشه راهي گدايي مي کنم

زهر خند اي صبح چون بر جام گردون نوش نيست
خون گري اي ابر چون در چشم دريا نم نماند

بود از آن جان و جهان جان جهاني در امان
يعني اين جان جهان جان و جهان بدرود کرد

زهره گر نيکو زني در مجلسش بر رود زن
رود را آن نيک زن تا جاودان بدرود کرد

لشکر ديوارچه چون مور و ملخ صف در صف است
هيچ باکي نيست چون خاتم به دست آصف است

آفتابي را که خلق عالمش در سايه بود
زير مشتي گل به صد زاريش پنهان کرده اي

آن سرافرازي که تا او بود در عالم نبود
هيچ مردي را به مردي دست برد راي او

ذکر تسبيح و صلات و صومش آرم در ميان
يا حديث بزم و رزم و کامراني گويمش

مردم چشم جهان او بود و چون از چشم رفت
روشنايي بعد ازين در چشم ماه و خور نماند

آتشي در زد چنان مرگش که مردم را بسوخت
جز لبان و ديده هاشان هيچ خشک و تر نماند

مي کنم در حال دين و حالت دنيا نگاه
دين و دنيا را به غايت حال مي بينم تباه

يا رب آن داراي دين تا هست در دارالسلام
دار ارزاني برين سلطان عادل تاج و گاه

در ديده مي نيايد از اين آب جز سرشک
بر دل نمي نشيند از اين باد جز غبار