ديوان سلمان ساوجي

چشم او هر لحظه مستان را به هم بر مي زند
شور عشقش عاشقان را حلقه بر در مي زند

پشت من در عشق رويش راست چون چنگ است خم
هر زمان زان روي بر من راه ديگر مي زند

چون نورزم مهر در دور رخش کانوار مهر
ز آسمان مي بارد و از خاک سر بر مي زند

چشم و رويم مي دهند از حلقه گوشش خبر
آن يکي در مي چکاند وين يکي زر مي زند

چند خواهد دم به دم دم دادن آنکس را که دم
در هواي پادشاه بنده پرور مي زند

هر که مي خواهد که در عهد تو آزاري کند
اولش چون تيغ بايد روي چون فولاد کرد

زمره کروبيان بر سدره در اوقات ذکر
بس که خواهد اين حديث از قول سلمان ياد کرد

لعل تو در گوش من لؤلؤ لا لا نهاد
لفظ تو از چشم من نظم ثريا فکند

چون ز تن من نماند هيچ ندانم که چون
پي به سر آرد مرا در شب تاري خيال

چشم فتان تو در خواب شد و خفته به است
فتنه، چون دور خداوند زمين و زمن است

اي مه و مشتري و زهري و کيوان در خاک
بنشينيد و به هم تعزيت خور گيريد

ديده و چهره بر آن تربت مشکين ماليد
خاک شو نيز يه را در گوهر و زر گيريد

ماهرويي چو تو در خاک لحد است و هنوز
مه و خورشيد بر افلاک، دريغ است دريغ

آن مي خور شعاع ده در دل شب که اين نفس
صبح رسيد و مي رسد خود ز قفاي صبحدم

صبح نمود نعل مه نعل بهاش در دل است
از زر و جام لعل ده نعل بهاي صبحدم

در دل من زمان زمان مهر و وفاي تازه بين
هر نفسم چو صبحدم صدق و صفاي تازه بين

در دل تنگ عاشقان هر نفس از هواي او
ز آمد و شد که مي کند باد هواي تازه بين

ساقي بزم در خزان جام بلور باده را
ز اطلس لعل دم به دم داده قباي تازه بين

ياد سکندر زمان مي خور و زنده مان که خضر
آب حيات در جهان خورد براي زندگي

برگ گل است در جهان کو به رخ تو اندکي
ماند و گر نماند او باد بقاي روي تو

مي رود آفتاب وش خلق چو سايه در قفا
رخ بنماي تا خورد خلق قفاي روي تو

روي تو ديد چشم من در پي ديده رفت دل
هست گناه چشم من نيست خطاي روي تو

چون به ربيع روي ابر از کف پادشاه ما
در عرق است دم به دم گل ز حياي روي تو

اي که چو عمر در خوري خون مرا چه مي خوري
خون نخورم که خون من نيست خوراي چون تويي

نقد کمال مي کند بر در خاکيان طلب
راست از آن نمي شود پشت دو تاي آسمان