ديوان سلمان ساوجي

خداوندا چنين شهري که از آب و هوا خاکش
زد آتش در درون صد بار آب زندگاني را

گفته ام در باب خود فصلي دو سه آن را جواب
چشم دارد بنده از درگاه گردون حشمتت

کرد در حق من احساني وتنها حق وي
نيست بر من بلکه بر مجموع اهل عالم است

نيست بر من حبه اي باقي و در ديوان مرا
مبلغي باقي است باقي راي عالي حاکم است

هم سقي الله اشک من کز عين مردم زادگي
در چنين غرقآب دست از دامنم نگسسته است

گفتم تو گربه اي نه شتر گفت چاره نيست
در حيز زمانه شتر گربه ها بسي است

مي که نفع است درو در خوردست
گر چه بيش از همه بد نام و دني است

نوکراني نيز نيکو دارم اما هيچ يک
بر سرش دستار بر تن جبه در پا هيچ نيست

لاجرم از گفت و گوي نوکران در خانه ام
جز حديث سرد و تشنيع و تقاضا هيچ نيست

زير و بالا چون مگويد مردکي کش روز و شب
جز زمين و آسمان در زير و بالا هيچ نيست

در چنين شهري و وقتي و چنين بي برگييي
سي چهل نان خواره دارد بنده را غمخوار نيست

هر آنچه بر دل خصمت گذشته کج بوده
مگر به روز نبرد تو در سهام و رماح

گر گشايد باز مرز نگوش و نرگس چشم و گوش
بي تو چشم و گوششان در بوستان برکنده باد

طبيب خلق تو دردي که در درون من است
به حسن تربيت آن را دوا نخواهد کرد

در تو ملجا فضل است و بنده جز به درت
به هيچ جاي دگر التجا نخواهد کرد

گرد خيلت را ظفر در چشم دولت سرمه کرد
ظل چترت را فلک بر روي دولت خال کرد

زر غلام حلقه در گوش غلامان تو شد
زان جهان نامش گهي دينار و گه مثقال کرد

هر که در مدح تو چون سوسن نشد رطب اللسان
لاله سان گردون زبانش را سياه و لال کرد

حاجت من بنده مي دانم که خواهد شد روا
چون دعاگو روي دل در قبله اقبال کرد

فلک به نام تو تا خطبه داد در عالم
زمانه جز تو کسي را به پادشاه نخواند

حکايتي دو سه دارد اگر چنانچه مجال
بود در آيد و يک يک به عز عرض رساند

چند نوبت خواستم اسبي به اسبي با رهي
اين چنين مير اخران آخر چرا در بسته اند

شد عمر خوار در نظر ما که بعد ازو
ما را به وصل هيچ عزيزي هوس نماند

چه ابر با تو اگر لاف زد مرنج که ابر
گداي يم بود و در گدا حيا نبود

در آن مصاف که از خون کشته گل خيزد
به غير بنده تو فتح را عصا نبود