ديوان سلمان ساوجي

جز ديده کو به خون رخ ما سرخ مي کند
در کار ما نکرد کس از مردمي، دمي

همرنگ رويش در چمن، گل ياسمن گرديد مي
دايم به بويش چون صبا، گرد چمن گرديد مي

اين گل به دامن چيدنم، باشد ز شوق عارضت
کو خاري از باغ تو تا دامن ز گل در چيدمي

در حلقه سوداي او، مردي به گردي مي رود
من نيز سودا مي کنم، باري بدان ار رندمي

به بادي ناگه از رويت فتادم دور چون مويت
به سر مي آورم دور از تو عمري در پريشاني

چو زلف او مرا جاني است سودايي ز من بستان
به شرط آنکه چون پيشش رسي در پايش افشاني

برو در يک نفس بازا که يک دم ماند سلمان را
نخواهي يافتن بازش دمي گر ديرتر ماني

رفت در حلقه زلف تو به مويي صد دل
دل به خود رفت از آنست بدين ارزاني

در بزم عشق او جان، بايد که خوش برآيد
ور زانچه بر نيايد خوش باشد از گراني

هر دم به تير غمزه دلم را چه مي زني؟
خود را گذاشتم به تو خود در دل مني

سلمان تو در درون به هواي صنوبرش
غم را چه مي نشاني و جان را چه مي کني؟

مي آيي و دمي دو سه در کار مي کني
ما را به دام خويش گرفتار مي کني

تو را وقتي رسد صوفي که با جانانه بنشيني
که از سجاده برخيزي و در ميخانه بنشيني

در شرح فراق تو سخن را چه دهم بسط؟
شرط ادب آن است که اين نامه کنم طي

سايه را گو: با رخ من در قفاي خود مرو
سرو را گو: با قد من بر کنار جو مروي

مرا نقدي که در وجهم نشيند نيست الا شک
مرا پيکي که ره آرد به کويش نيست جز آهي

چو بادم در رهت پويان من بيمار و مي ترسم
مبادا کز منت بر دل نشيند گرد اکراهي

چو آب آشفته مي گردم به هر سو تا کجا روزي
سعادت در کنار من نشاند سرو بالايي

رفتم که ز سر پاي کنم در پيت آيم
آن نيز ميسر نشد از بي سر و پايي

ز سر مي خواهم از بهر تو گويي بر تراشيدن
ولي چوگان تو سر در نمي آرد به هر گويي

در زمانت ابر مي گويد به آواز بلند
نيست کاري اين زمان با قلزم و عمان مرا

مصطفي خلقي و تا من ما دحم در خدمتت
گاه مي خواند فلک حسان و گه سلمان مرا

من که زر در غره مه مي کنم چون ماه قرض
سلخ مه از بي زري بايد شدن پنهان مرا

من که چون شاخ از ربيعم جامه بايد خواست وام
در شتابي برگ بايد بودن و عريان مرا

گفتم اي جان و جهان در ره دين بعد از تو
که سزا بود ز اصحاب جهانباني را