ديوان فروغي بسطامي

در جلوه گاه جانان جان را به شوق دادم
در روز تيرباران مردانه ايستادم

جان با هزار شادي در راه او سپردم
سر با هزار منت در پاي او نهادم

جز راستي نبيني در طبع بي نفاقم
جز ايمني نيابي در نفس بي فسادم

عاجزم پيش دل سخت تو من کز آهي
رخنه در خاره و سوراخ در آهن کردم

در حلقه مرغان چمن ولوله انداخت
هر ناله که در صحن گلستان تو کردم

خسرو ملک جهانم من که در جنت غلامم
خواجه آزادگانم من که در بندت اسيرم

آشناي قدسيانم من که در کويت غريبم
پادشاه لامکانم من که در ملکت فقيرم

جز مهر تو در دلم نرفته ست
مهري که به در نکرده باشم

گويند که در سينه غم عشق نهان کن
در پنبه چسان آتش سوزنده بپوشم

در ورطه شوق تو چه انديشه ز بحرم
در لجه عشق تو چه پرواز نهنگم

در شامگه هجرش بگداخت تن و جانم
در دامگه عشقش بشکست پر و بالم

در حسرت ديدارش طي گشت شب و روزم
در محنت بسيارش بگذشت مه و سالم

فردا که گنهکاران در پاي حساب آيند
جز عشق گناهي نيست در نامه اعمالم

در عالم زيبايي تو خواجه معروفي
در گوشه تنهايي من بنده گمنامم

نوميد من که در قدم يار، بي نصيب
محروم من که در حرم دوست محرمم

تا جان پاک در قدمت کرده ام نثار
در کوي عشق بر همه پاکان مقدمم

غير الم در اين قدم هيچ نشد مشخصم
غير خطر در اين سفر هيچ نشد معينم

در همه جا فروغيا رفت فروغ شعر من
چشم و چراغ شاعران در همه مجلسي منم

با نسيم طره او در بهارستان رومم
با خيال صورت او در نگارستان چينم

تا با کمان ابرو بنشست در کمينم
در خون خويش بنشاند از تير دلنشينم

از قامت موزونش در سايه شمشادم
وز عارض گلگونش در دامن نسرينم

در عين مذلت سگ او همدم من شد
بر خاک در دوست ببين عزت و جاهم

در دعوي محبت هم خوار و هم عزيزم
در عالم مودت هم پست و هم بلنديم

در عين تيرباران چشم از تو برنسبتم
در وقت دادن جان دل از تو برنکنديم

در عهد بتان آن چه وفا بود نموديم
در عالم عشق آن چه بلا بود کشيديم