ديوان سلمان ساوجي

اي در خم چوگان تو، گوي دل صاحبدلان
دل گوي مي گردد ترا ميلي اگر داري بگو

از موي فرقت تا ميان، فرقي نباشد در ميان
باريک بيني هر دو را، چون بازبيني مو به مو

با سرو کردم نسبتت، گفتي که اي کوته نظر
گر راست مي گويي چو من، رو در چمن سروي بجو

من چو صيدي به کمند سر زلفش شده ام
تا دگر کشته در آويزدم از فتراک او

آن دل که در دو عالم خواهد که با تو باشد
بايد که از دو عالم تنها بود هميشه

تا به قصد جان مسکين بر ميان بستي کمر
صد هزاران جان ز تار موي در واکرده اي

بعد ازين گر پيش چشمم بر کنار افکنده اي
در ميان مردمم چون اشک رسوا کرده اي

يا کنار چشمه حيوان به مشک آلوده اي
يا غبار در رگه صاحب به لب بسترده اي

چو گردم در هوا گردان وليکن بر دلش هرگز
نمي آيم رها کن تا نيايد بر دلش گردي

دل و جان باختن شرط است سلمان در ره جانان
اگر جان و دلي داري بباز آخر چرا داري؟

سزد که در سر کارم کني دمي چون صبح
مگر به روز سپيد آيد اين شب تاري

دل در غم عشق تو نهاديم نه بر عمر
زيرا که مقيم است غم و عمر گذاري

مرا تو ماه تاباني ولي بر ديگران تابي
مرا تو آب حيواني اگر چه در دلم ناري

ميان ما به غير ما حجابي نيست مي دانم
چه باشد گر در آيي وين حجاب از پيش برداري

من چو وامق باختم در نرد سودايت روان
زين روان بازي چه سودم چون تو عذرا مي بري

هيچ عاقل در سر کويت به پاي خود نرفت
زلف مي آري به صد زنجير و آنجا مي بري

گرز روي لطف يکدم مي کني در کوي ما
وقت ما چون صبح از آن دم با صفا مي آوري

خيال چشم مستش را اگر در خواب خوش بيني
عجب دارم که برداري سر از مستي و مستوري

ز مجلس شمع را ساقي، ببر در گوشه اي بنشان
که امشب ماه خواهد کرد، ما را مجلس افروزي

بسوز و گريه چون شمع ار نخواهي گشت در هجران
به يکدم مي توان کشتن، مرا چندين چه مي سوزي؟

اگر زخمي زني بر من، چنانم بر دل آيد خوش
که بر گل در سحرگاهان، نسيم باد نوروزي

بار گردون و غم هر دو جهان در دل من
نه گران باشد اگر تو نگرانم باشي

اگر از روز شمارست سخن روز شمار
چون مني را که در آرد به شمار اي ساقي!

ز تاب لعل و آب مي، فکندي آتشي بر ما
تو در ما آخر اين آتش چرا افکندي اي ساقي؟

سوز تو کجا گيرد، در خرمن هر خامي؟
مرغ تو فرو نايد، اي دوست به هر بامي