ديوان سلمان ساوجي

الا اي صبح مشتاقان بگو خورشيد خوبان را
که تا کي ذره سان گردند در کويت هواداران

در درون پرده وصل تو کس را نيست بار
بر سر کوي تو مي گردند سرگردان سران

نيم صافي که برخيزم چو صوفي از سر دردي
چو دردي در بن خمخانه خواهم رفت و بنشستن

ازين در هيچ نگشايد، تو را سلمان همي بايد
سر راهي طلب کردن، پي کاري فرا رفتن

چو شمع در نظر او شبي هوس دارم
به پا ستادن و خوش خدمتي به سر کردن

دل مرا که به بويي است قانع از تو چو مشک
چه بايد اين همه خونابه در جگر کردن؟

درين هوس که تويي بايد اول اي سلمان
هواي دنيي و عقبي ز سر به در کردن

بر سر انکار ما گر رفت زاهد باش گو
عاشقان را در سر اين کار مي بايد شدن

در صوامع خودپرستان را چه سود از زهد خشک
پاي کوبان بر سر بازار مي بايد شدن

با تو تا مويي ز هستي هست هستي در حجاب
بر سر کويش قلندر وار مي بايد شدن

بر هر طرف که تابد خورشيد وش عنان را
چون سايه در رکابش، خواهم به سر دويدن

عاشق چو مجرد شد و دل کرد به دريا
گو در دل دريا رو و دردانه طلب کن

مي دهند آوازه گل بلبلان خيز اي صبا!
از دهان غنچه رو در گوش ساقي زار کن

باد جان مي بازد اي گل در هوايت گر تو نيز
خرده اي داري نثار عاشق جانباز کن

باش فارغ بال اگر چون بلبلي ز ارباب بال
مست و عاشق در هواي گلرخي پرواز کن

سوسن آزاده را بگشا زبان در مدح شاه
ور نداري نطق آن با خود مرا انباز کن

گردم زند باد از گلت کابست و آتش خاک او
باد آتش و خاک افکند، در آب نسرين و سمن

تير مژگان تو از جوشن جان مي گذرد
بر دل من مزن اي جان که تويي در دل من

از چشم من برفت چو آب و در آتشم
کان رفته نيز باز کي آيد به جوي من؟

در چنين چين و مچين مانده اسيرم چه کنم؟
سر زلف بت من مرهم چين بود و مچين

اينکه مويي شده ام در غم آن موي ميان
کاج (کاش) مويي شدمي همچو ميان بر تن او

اي سر سوداي من رفته در سوداي تو
باد سر تا پاي من برخي ز سر تا پاي تو

جاي سروت در ميان جويبار چشم ماست
گر چه ماييم از ميان جان و دل جوياي تو

چشم ترکت ترکتاز و حاجبش پيشاني است
چون در آيد کس به چشم تنگ ترک آساي تو

در پي دل چند گردم کآب رويم ريخت دل
دست خواهم شست ازين پس هر چه باداباد ازو