ديوان سلمان ساوجي

بر سر کوي دلارام، به جان مي گردم
روز و شب در پي دل، گرد جهان مي گردم

دامن از من مکش اي سرو که در پاي تو من
مي دهم بوسه و چون آب روان مي گردم

تو مکان ساخته اي در دل سلمان وانگه
من مسکين ز پيت کون و مکان مي گردم

چو شبنم هستم امروز از هوا افتاده در کويت
الا اي آفتاب من بيا از خاک بردارم

دل را ز دست دادم، مي ريزم آب ديده
کز دست ديده و دل، خون در کنار دارم

اي که در خواب غروري خبرت نيست که من؟
هر شب از خاک درت بالش و بستر دارم

گويند که سلمان سر و جان در قدمش باز
گر کار به سر مي رودم بر سر کارم

گر چه در راه تو چون خاک رهم رفته به باد
تو مپندار کزين راه غباري دارم

پس از من بر سر خاکم، اگر روزي گذار افتد
بيابي در هوايت من چو گرد از خاک برخيزم

چو آب آشفته جان بر کف روانم تا کجا سروي
چو قد و قامتت بينم روان در پايش آويزم

نيست در کوي توام راه خلاص از پس و پيش
چه کنم چاره ز پيش آمد و دشمن ز پسم

اگر تاجم نهد بر سر غلام حلقه در گوشم
وگر بندم نهد بر پا اسير بند فرمانم

ساقيا باده، که من بر سر پيمان توام
در من اين نيست که پيمانه و پيمان شکنم

ز باغ حسن خود بر خورد که من در سايه سروت
جهاني را ز باغ عمر برخوردار مي بينم

رخت آيينه حسن است و حسنت صورت و معني
من اين صورت که مي بينم در آن رخسار مي بينم

در رکابت مي دوم تا گوي چوگانت شوم
از برايت مي کشم خود را که قربانت شوم

من اگر دير و گر زود بود آخر کار
با سر خم روم و در سر پيمانه شوم

من سرگشته سراپا همه تن سر گشتم
تا به سر در طلب موي تو چون شانه شوم

مرا از در چه مي راني؟ نمي خواهم ز تو چيزي
ولي بستانده اي از من، متاع خويش مي خواهم

عزيمت کرده ام سلمان که در راه غمش جان را
ببازم همت از ياران نيک انديش مي خواهم

بر بوي جرعه اي که ز جامش به ما رسد
خود را چو خاک بر در او خوار کرده ايم

ما به دور باده در کوي مغان آسوده ايم
از جفا و جور و دور آسمان آسوده ايم

هر که را مي بينم از کار جهان در محنت است
کار ما داريم کز کار جهان آسوده ايم

در دامن پاک تو نشايد که زنم دست
تا ز آب و گل خويش به کل دست بشويم

باد صبا ز کويت، جان مي برد به دامن
در حيرتم کز آنجا، چون مي برد صبا جان؟