ديوان سلمان ساوجي

چون کنم ياران! که من بيمار و مرکب ناتوان؟
جان به لب نزديک و راهي در ميان افتاده دور

بر گل رقم از غاليه تر زده اي باز
گل را به خط نسخ قلم در زده اي باز

زان روي نکو چشم بدان دور که امروز
بر مه زده اي طعنه و در خور زده اي باز

در بهار حسنش از صد گل يکي نشکفته است
گرد گلزارش کنون بر مي دهد ريحان هنوز

بر سر بازار عالم راز من در عشق تو
آشکارا شد ولي من مي کنم پنهان هنوز

در بهاي يک سر مويت دو عالم مي دهم
گر بدين قيمت به دست آيد، بود ارزان هنوز

نرگس رعنا، شبي در خواب چشمت ديده است
بر نمي دارد سر از شرم تو از بستان هنوز

خواهي که روشنت شود احوال درد ما
در گير شمع را وز سر تا به پا بپرس

در دو عالم يک هوس داريم و آن ديدار توست
مي رود جان و نخواهد رفتن از جان اين هوس

باز دست آموزم و سررشته ام در دست توست
خواه چون بازم بخوان خواهي برانم چو مگس

دست در گردن که يارد کرد با او يا که يافت
جز ره پيراهن اين دولت زهي پيراهنش

سوختم در آتشش چون عود و زانم بيم نيست
بيم آن دارم که دود من بگيرد دامنش

هر دم ازشوق تو عارف مي دهد جاني چو جام
باز ساقي مي کند روشن رواني در تنش

حاجي ار در کوي او يابد مقامي از حرم
روي بر تابد بگردد بعد از آن پيراهنش

يار مي جويي رفيق توست و اينک مي رود
خيز همچون گرد سلمان دست در گردن زنش

در خرابات مغان مست و بهم بر زده دوش
مي کشيدند مرا چون سر زلف تو به دوش

گر دل و جان من دلشده بودي بر جاي
کردمي در دل و جان جاي چو بودي رايش

بند بر پاي و رسن در گردن خود کرده ام
گر بخواهي کشتنم برخيز و بنشانم چو شمع

مه دو هفته درين يک دو روز خواهم ديد
که کس نبيند از آن ماه در هزاران سال

کشيده ام تب هجرت، بسي و در شب هجر
نبود بر سر سلمان کسي به غير خيال

ساقي ايام گل آمد، حبذا ايام گل
خيز و در ده ساغري، ياقوت گون چون جام گل

عشق و معشوق و جواني سبزه و آب روان
خود همه وقتي خوش آيد، خاصه در ايام گل

گل به شکر خنده لب بگشاد تا باد سحر
زر نهادش در دهن وز زر برآمد کام گل

چون قدح در دل نمي آيد مرا الا که مي
چو صراحي سر نمي آرم فرو الا به جام

به جانت کز قفس سلمان بجان آمد درين بندم
که يابم فرصت بيرون شد، اما در نمي يابم